سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: دومین سمپوزیوم بین المللی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

سامره فلاحتکار – کارشناسی ارشد محیط زیست
علیرضا سفیانیان – استادیارگروه محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه صنعتی اصفهان
آسیه صادقی – کارشناس ارشد محیط زیست

چکیده:

امروزه تلفیق سنجش از دور و GIS یکی از مهمترین روشها برای آشکار سازی تغییرات پوشش و کاربری ا راضی است تغییر پوشش اراضی از تغییرات زیست محیطی در مقیاس جهانی است که به روابط انسانی و محیط زیست وابسته است هدف اصلی این مطالعه بر تغییرات گسترش شهر اصفهان و از بین رفتن اراضی کشاورزی بین سالهای ۱۳۵۱ تا ۱۳۸۰ متمرکز است دراین بررسی از تصاویر ماهواره ای ETM+,TM,MSS ماهواره لندست برای سالهای ۱۳۵۱و ۱۳۶۹ و ۱۳۸۰ استفاده شد. تمامی تصاویر ماهواره ای توسط الگوریتم نمونه گیری نزدیک ترین همسایه با RMSe کمتر از یک پیکسل تصحیح هندسی شدند. شاخص فاکتور بهینه برای تولید بهترین ترکیب رنگی کاذب استفاده شد. دراین مطالعه، تلفیقی از طبقه بندی نظارت شده با استفاده از روش حداکثر احتمال و طبقه بندی نظارت نشده به روش ایزوکلاستر برای تهیه نقشه پوشش اراضی استفاده شد. این روش، روش هیبرید نام دارد. نقشه های پوشش اراضی در ۵ طبقه تهیه شدند که عبارتند از کوه، اراضی بایر، مناطق شهری، پوشش سبز و رودخانه. ضریب کاپا برای نقشه های تولیدی ۲۳/۹۰ و ۶۵/۹۳و ۷۳/۹۲ درصد به ترتیب برای سالهای ۱۳۵۱، ۱۳۶۹ و ۱۳۸۰ به دست آمد . در نهایت نقشه های حاصله از طریق روی هم گذاری و روش Cross – tabulation مقایسه شدند. نتایج نشان میدهد که طبقه شهر در طی این دوره ۸/۲ برابر شده است و بیشتر اراضی کشاورزی و باغات در اطراف مناطق شهری از بین رفته و به طبقه شهری تعلق گرفته است.