سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: کنگره بین المللی اخلاق زیستی

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

علی محمداحمدی –

چکیده:

احسن شی الخلق، الخلق محمو من ثمار العقل (امام علی علیه السلام)
روی درخت علم، انسان برای بار دوم میوه ممنوعه را چشیده و توانسته است یک بهشت زمینی از نو بسازد . بدبختانهطرح هایش غلط بوده است، زیرا علوم ماده بی جان خیلی سریع تر از علوم زیستی ترقی کرده اند. آدمی، قوانین مکانیک و فییزک و شیمی را بخوبی می شناسد ولی خود را نمی شناسد و به احتیاجات حقیقی جسم و جانش ، جاهل است. بدین ترتیب بهشتی ساخته است که در خور او نیست. در دنیای هندسه خشنی که از آن توازن و زیبایی جانداران و درختان و گیاهمان و دریاها طرد شد ه است و بدون هیچگونه توجه به احتیاجات حقیقی سرشت خویش در میان قوم بیروح ماشین هابه تصادف ترقیبات تکنولوژی خود را محکوم به زندگی کرده و بی انکه خود متوجه باشد قوانین زندگی را پایمال نموده است. بدین سبب مکانیسم های خود کاری به کار افتاده اند که افراد و ملل را وقتی که از توافق با نظم هستی سرپیچی کردند، خرد میکند.
این سخن یکی از نمایندگان فرهنگ و تمدن غرب درنیمه اول قرن بیست به نام «آلکیس کارل» فیزیولوژیست ، جراح، زیست شناس و پزشکی که در سال ۱۹۱۲ جایزه نوبل دریافت نمود می باشد. کسی که در اروپا وآمریکا زندگی کرد و جلوه های خشن تکنولوژی درگستره حیات انسان وجوامع بشری را لمس نمود و درک کرد.