سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه طبیعی

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

بابک امیدوار – استادیار دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران
سیدمحمود فاطمی عقدا – دانشیار دانشکده علوم دانشگاه تربیت معلم
حسین ظفری – دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران
علی بختیاری – دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران

چکیده:

با بروز هر سانحه طبیعی، روند توسعه کشور های آسی ب دیده از آن سانحه دچار تغییراتی می گردد . در برخی از کـشورها، پس از رخداد سوانح طبیعی فرصتی به وجود می آید تا روند بازسازی ، توسـعه را سـرعت بخـشد ولـی در برخـی دیگـر از کشور ها بروز بلایای طبیعی باعث توقف برنامه های توسعه ای وگاهی باعث پسرفت آن کشور ها می شود . به دلیل اینکه تمام جوامع به نحوی مورد تهدید بلایای طبیعی قرار دارند بنابراین شرط بسیار مهم در کاهش اثـرات سـوانح طبیعی، کاهش ریسک آن سوانح می باشد . با ارزیابی بازسازی های گذشته می توان به نقاط ضعف و قوتی که در آنها وجود داشته است پـی بـرد، بـدین معنـا کـه در مواردی فرایند بازسازی همراه با در نظر گرفتن حوادث احتمالی آتی و آینده نگری بوده و در برخی دیگـر اینگونـه نبـوده است .
یکی از نکات قابل توجه در فرآیند بازسازی جهـت کـاهش اثـرات سـوء حـوادث آتـی، نگـرش مـشارکت مـردم در آن می باشد . به نظر می رسد که مشارکت مردم در روند بازسازی باعث کاهش چالشهای پیش روی این فرآیند و نیـز کـاهش ریسک حوادث آتی شده و روند توسعه پایدار را هموار تر می سازد . در این مقاله به بررسـی نقـش مـردم در بازسـازی منـاطق زلزلـه زده و رابطـه آن با کـاهش ریـسک زلزلـه پرداختـه و سـعی می گردد که برخی از تاثیرات آن را در توسعه پایدار نشان دهد .