سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی مسکن و توسعه کالبدی روستا

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

فروغ اشکان – کارشناس ارشد مکانیک خاک و پی، دانشگاه شیراز
محمود سلیمی چکان – کارشناس ارشد سازه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغه
محمدمهدی تیموری – دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مراغه

چکیده:

همانطور که می دانیم ایران کشوری زلزله خیز است به طوری که در این کشور به طور متوسط هر ۲/۴ سال یک زلزله با بزرگی ۶/۵ ریشتر یا بیشتر رخ می دهد. در طی سال های گذشته بارها شاهد آن بوده ایم که زلزله های زیادی رخ داده است و همواره بیشترین سهم خسارت از این حوادث نصیب روستاها شده است. ایران کشور نیمه روستایی است و لذا نیمی از سکونت گاه های آن بر بنیاد معماری بومی وسنتی و به مفهومی گویاتر، معماری روستایی بنا شده است. پس با در نظر گرفتن مطالب بالا ضرورت پرداختن به بحث روستا و بازسازی آن پس از سوانح کاملا آشکار می باشد. متاسفانه در بازسازی روستاها خصوصا خانه های روستایی توجه زیادی به بافت و شکل معماری بومی نمی شود و آن را امری پیش پا افتاده می نگارند. تحقیق در تجربیات گذشته کشور از جمله بازسازی روستهای دشت قزوین پس از زلزله سال ۱۳۴۲ و یا بازسازی سکون گاه های ناحیه طبس پس از زلزله سال ۱۳۷۵ و یا زلزله گلبافت کرمان و از همه مهمتر بازسازی های مناطق جنگزده استان خوزستان از سال ۱۳۶۱ به بعد نشان داد که طراحی و ساخت در روستاها چندان ساده و پیش پا افتاده نیست. مکرر دیده شده است که روستاییان ساختمان های محکم و ضد زلزله را ترک و مجددا با مصالح بومی برای خود خانه ای ساخته اند که در همه ابعاد پاسخگوی نیازهای آنها بوده است. به عنوان مثال می توان به روستاهای رودک و فرسینه اشاره کرد. با توجه به مطالب بالا وجود تحقیقات و مطالعه در مورد روستاهای ایران برای بازسازی و مقاومت سازی آن ها برای زلزله امری ضروری به نظر می رسد که در این مقاله سعی شده است به طور کلی به برخی از نکاتی که در بازسازی و یا مقاوم سازی روستاها باید به آنها توجه شود و همینطور به چند نکته در مورد بناهای خشتی و روش های اجرای صحیح این بناها اشاره شود.