سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: همایش ملی راهکارهای پیش روی بحران آب در ایران و خاورمیانه
تعداد صفحات: ۵
نویسنده(ها):
شهاب گورانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی منابع آب دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه
محسن اسدی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی منابع آب دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه

چکیده:
جمعیت ایران درسال ۱۳۰۰ کمتر از۱۰ میلیون نفر بوده که درسال ۱۳۹۰ به بیش از۷۸میلیون نفرافزایش یافته و هفدهمین کشورپرجمعیت دنیاست و پیش بینی می گردد که درسال ۲۰۵۰ میلادی جزو ده کشورپرجمعیت جهان به شمار آید میزان سرانه آب تجدید پذیر درسال ۱۳۰۰ حدود ۱۳۰۰۰ مترمکعب بوده که درحال حاضر میزان سرانه آب درکشور به حدود ۱۹۰۰مترمکعب تقلیل یافته و دراینده بهمراتب وضع بدتر خواهد شد براساس شاخصهای موجود بین المللی برای سنجش میزان بحران آب درکشورهای مختلف شاخص فالکن مارک شاخص سازمان ملل و شاخص موسسه بین المللی مدیریت آب معتبرترین شاخصها می باشد راندمان آبیاری درکشور طبق گزارشات fAO درسال ۲۰۰۰ ۳۲درصد بوده و طبق گزارشات معاونت امورزیربنایی درسال ۸۳ حدود ۴۰درصد بوده است درحالیکه دراکثر کشورهایی که ازنظر اقلیمی اجتماعی و اقتصاید مشابه ایران می باشند راندمان ابیاری به مراتب بالاتر ازکشور ما می باشد بطوریکه راندمان ابیاری براساس گزارش فائو درسال ۲۰۰۰ درلیبی ۶۰درصد هند ۵۴درصد مصر۵۳درصد ایران ۳۲درصد بودها ست اغلب محصولات کشاورزی و صنایع کم بازده و غیرقابل رقابت با مشابه خارجی آب پرارزش این سرزمین را می بلعند و ما درازای این فقدان چیز چندانی به دست نمی اوریم که جایگزین منابع آب برای ایندگان این سرزمین باشد امید است بتوانیم به مدیریت کلان کشور که ازهم اکنون بحران آبی را احساس کرده اما هنوز نمی داند برای مواجهه با این اینده محتوم باید کدام استراتژی را درپیش بگیرد کمکی کرده باشیم