سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین همایش ملی صنایع دریایی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

منصوره موسی زاده – کارشناس ارشد آلودگی و حفاظت محیط زیست دریا، مسول پژوهش موسسه سبزکاران
نسیم طواف زاده –

چکیده:

دریای کاسپین بزرگترین دریاچه جهان می باشد. عمق این دریاچه از شمال به جنوب افزایش می یابد و به سه ناحیه شمالی با عمق متوسط ۵ متر، میانی با عمق متوسط ۸ متر و ناحیه جنوبی با عمق متوسط ۳۲۵ متر تقسیم می شود. این دریاچه بزرگ به عنوان یک آبراه مشترک توسط ۵ کشور ساحلی احاطه شده که طول خط ساحلی آن در ایران بیش از ۸۰۰ کیلومتر است. این دریاچه به لحاظ تاثیر بر شرایط آب و هوایی مناطق همجوار و با برخورداری از جزایر، تالاب ها و مصب رودخانه های مختلف و زیستگاههای منحصر به فرد گیاهی و جانوری، اهمیت بوم شناختی (اکولوژیک) به سزایی دارد. درسالهای اخیر از طریق کشتیرانی، بین دریای کاسپین و دریای سیاه از طریق کانال ولگا گونه شانه دار مهاجمMenemipsis ladyi وارد دریای کاسپین گردیده که چرخه غذایی این دریا را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. عوامل مختلفی چون چوب تراشی جنگلهای بالادست، صید غیرمجاز، ریختن زباله های صنعتی و شهری و … اکوسیستم منطقه را تهدید می کند.