مقاله برآورد بقاي بيماران مبتلا به سرطان معده جراحي شده در انستيتو كانسر بيمارستان امام خميني تهران و تعيين عوامل موثر بر آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان از صفحه ۱۳ تا ۱۸ منتشر شده است.
نام: برآورد بقاي بيماران مبتلا به سرطان معده جراحي شده در انستيتو كانسر بيمارستان امام خميني تهران و تعيين عوامل موثر بر آن
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جراحي
مقاله سرطان معده
مقاله ميزان بقا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: روشنايي قدرت اله
جناب آقای / سرکار خانم: کاظم نژاد انوشيروان
جناب آقای / سرکار خانم: صديقي صنمبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: يكي از علل مرگ و مير در جهان سرطان معده است و مهمترين علت مرگ و مير بالاي آن تشخيص اين بيماري در مراحل پيشرفته آن است. درمان اصلي سرطان معده در مراحل اوليه جراحي است و در صورت نياز راديوتراپي و شيميدرماني به صورت تکميلي انجام مي شود. پس از جراحي، عوامل مختلفي مي تواند بر بقاي اين بيماران موثر باشد كه هدف اين مطالعه تعيين اين عوامل است.
روش كار: در اين مطالعه توصيفي تحليلي اطلاعات ۲۶۲ بيمار مبتلا به سرطان معده كه از تاريخ ۱۳۸۲/۱/۱ تا ۱۳۸۶/۱۲/۲۹ به انستيتو كانسر بيمارستان امام خميني تهران مراجعه كرده و جراحي شده‎ بودند، مورد بررسي قرار گرفت. مرحله بيماري قبل از جراحي بر اساس سي تي اسكن و اندوسونوگرافي و بعد از جراحي بر اساس گزارشات پاتولوژي شناسايي شد. پيگيري بقاي بيماران از طريق مراجعات دوره اي و تماس تلفني با خانواده هاي آن ها انجام شد. زمان بقا از زمان تشخيص تا مرگ يا پايان مطالعه و بر حسب ماه محاسبه شد. در اين مطالعه اثر جنس، سن تشخيص، محل درگيري، نوع درمان، ، وجود عود موضعي و دوردست بر طول عمر بيماران ارزيابي شد. براي برآورد بقا از روش كاپلان ماير و در بررسي عوامل موثر بر بقا از آزمون لگ- رتبه و مدل مخاطرات متناسب كاكس استفاده گرديد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS16 تحليل شدند.
نتايج: از ۲۶۲ بيمار، ۷۵٫۲ درصد مرد بودند.  34.4درصد بيماران تا پايان مطالعه فوت شدند. ميانگين زمان پيگيري در اين مطالعه برابر ۱۹٫۳±۱۷٫۴ ماه بود. ميانگين سن در زمان تشخيص ۵۸±۱۱٫۵ سال و ميانگين و ميانه ي بقاي اين بيماران به ترتيب ۴۹ و ۲۷ ماه بود. ميزان بقاي يک ساله، سه ساله و پنج ساله به ترتيب ۰٫۸۵، ۰٫۴۱ و ۰٫۳ بود. بر اساس نتايج برازش چندمتغيره، تاثير متغيرهاي جنس، مرحله پاتولوژيك، سن تشخيص بيماري و كاهش وزن بر بقا معني دار شدند.
نتيجه نهايي: تشخيص سرطان در مراحل اوليه بيماري باعث درمان به موقع مي شود. اين امر سبب مي شود كه تاثير عوامل حاصل از تشخيص ديررس كاهش يافته و بقاي بيماران افزايش يابد.