مقاله برآورد بقاي نسبي بيماران مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به انستيتو کانسر بيمارستان امام خميني طي سال هاي ۷۴-۱۳۶۹ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله دانش و تندرستي از صفحه ۱ تا ۷ منتشر شده است.
نام: برآورد بقاي نسبي بيماران مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به انستيتو کانسر بيمارستان امام خميني طي سال هاي ۷۴-۱۳۶۹
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بقاي خالص
مقاله بقاي نسبي
مقاله بقاي علت ويژه
مقاله سرطان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كساييان امير
جناب آقای / سرکار خانم: ابدي عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: محرابي يداله
جناب آقای / سرکار خانم: موسوي جراحي عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: نسبت بقاي نسبي به عنوان برآوردي از بقاي خالص معيار مناسب تري در مقايسه با بقاي مشاهده شده و بقاي علت ويژه براي تحليل بقاي بيماران سرطاني بر پايه اطلاعات مراکز ثبت سرطان مبتني بر جمعيت مي باشد. امتياز عمده اين روش اين است که به اطلاعات علت مرگ نيازي نداشته و بدين ترتيب متاثر از مسايل مرتبط با بي دقتي، عدم صحت و عدم دسترسي به گواهي هاي فوت و مسايل ناشي از درمان هاي پيچيده نمي باشد. اين پژوهش با هدف برآورد و بررسي وضعيت بقاي خالص بيماران مبتلا به سرطان پستان انجام شده است.
مواد و روش ها: براي محاسبه نسبت بقاي نسبي در اين کوهورت تاريخي، بقاي مورد انتظار بر اساس اطلاعات سالانه مرگ در کشور فنلاند، به عنوان جمعيت استاندارد، برآورد شده است و تعداد ۶۶۲ بيمار زن با تشخيص سرطان پستان، بر اساس گزارش هاي پاتولوژي، که در دوره تقويمي ۷۴-۱۳۶۹ به انستيتو کانسر بيمارستان امام خميني مراجعه و تا پايان سال ۱۳۷۹ پيگيري شده اند مورد تحليل قرار گرفته اند. در اين پژوهش براي محاسبه نسبت بقاي نسبي از روش دوم اديرر استفاده شده است. داده هاي پژوهش با برنامه نويسي تحت نرم افزار SAS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: نتايج حاصله نشان مي دهد بقاي نسبي سه ساله براي گروه هاي سني ۴۴-۱۵، ۵۹-۴۵ و ۷۴-۶۰ به ترتيب برابر ۸۵%، ۹۰% و ۸۰% و براي گروه سني بالاتر از ۷۵ سال برابر ۶۷% بسيار متفاوت از ديگر گروه هاست. برآورد بقاي نسبي براي گروه سني ۵۹-۴۵ براي دو سال متوالي تقريبا برابر با يک به دست آمد. براي برخي فواصل پيگيري برآورد بقاي نسبي بيش از يک به دست آمد. نتيجه گيري: بر اساس نتايج، احتمال بقا با افزايش گروه هاي سني کاهش مي يابد. اين کاهش براي گروه سني بالاتر از ۷۵ سال قابل ملاحظه است. هم چنين در گروه هاي سني با افزايش سال هاي پيگيري احتمال بقا ابتدا کاهش و سپس اندکي افزايش مي يابد. براي گروه سني ۴۵ تا ۵۹ نقطه درمان آماري قابل پذيرش است و بقاي نسبي در برخي فواصل براي گروه سني ۴۵ تا ۵۹ و ۶۰ تا ۷۴ بيانگر کيفيت پيگيري نامناسب مي باشد.