سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

حسن احمدی – استاد دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
نادیا کمالی – کارشناس ارشد آبخیزداری
علی سلاجقه – دانشیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
محمد جعفری – استاد دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

یافتن مدل مناسب برای بررسی میزان و چگونگی فرسایش و رسوب در مناطقی که فاقد ایستگاههای رسوب سنجی هستند یکی از اهداف محققین می باشد . منطقه مورد مطالعه در جنوب استان اصفهان و شمال شرقی شهرستان سمیرم در فاصله ۷ کیلومتری این شهرستان تحت عنوان حوزه آبخیز قره آقاچ قرار گرفته است و دارای مساحت ۸۶۶۷ هکتار می باشد . در مطالعه صورت گرفته ابتدا حوزه آبخیز مورد مطالعه به ۵ زیر حوزه تقسیم شد و مطابق روش ژئومورفولوژی هر زیر حوزه به واحدهای کاری تقسیم شد . سپس میزان فرسایش و رسوب در این واحدها به دو روش EPM و PSIAC مورد محاسبه قرار گرفت و مشخص شد کدام حوزه دارای بیشترین فرسایش است . در روش EPM شدت فرسایش توسط چهار عامل زمین، ضریب حساسیت سنگ و خاک به فرسایش ، شیب و وضعیت فعلی اراضی، بر آورد ش د و در روش PSIACشدت فرسایش توسط نه عامل زمین شناسی ، خاک ، اقلیم ، رواناب ، توپوگرافی ، پوشش زمین ، نوع استفاده ، فرسایش و فرسایش رودخانه ای برآورد شد .
طبق نتایج بدست آمده در روشEPM بیشترین میزان رسوب ویژه برحسب Ton / km²/yearمربوط به زیرحوزه چهار قاچ به مسا حت ۱۵۹۰ هکتار و کمترین میزان رسوب ویژه مربوط به زیر حوزه قره قاچ ۱ به مساحت ۱۷۱۵ هکتار می باشد .
همچنین بر آورد حاصل به روش PSIAC نشان می دهد که بیشترین میزان رسوب ویژه مربوط به زیرحوزه چیرچیر بهمساحت ۱۹۰۲ هکتار و کمترین میزان رسوب ویژه مربوط به زیر حوزه شرق کوه شیر برنجی به مساحت ۲۳۰۰ هکتار می باشد .