سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: ششمین کنفرانس تونل ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مهدی دهقانیان – کارشناس ارشد مکانیک سنگ – مهندسین مشاور زایندآب – اصفهان
فرزان رفیعا – کارشناس ارشد مکانیک سنگ – مهندسین مشاور زایندآب – اصفهان

چکیده:

یکی از مشکلات اصلی تونل سوم کوهرنگ که از ارتفاعات زراب و سرخ دوش عبور می نماید و جزء تونل های عمیق به حساب می آید، برخورد با آبهای زیرزمینی تحت فشار زیاد می باشد، که علاوه بر ایجاد مشکلات زیاد در زمان حفر تونل باعث اعمال فشار بیش از حد توان پوشش بتنی بر آن می گردد. مقادیر سطح ایستابی آب زیرزمینی نسبت به تونل حداقل ۶۰ متر و حداکثر ۵۲۰ متر ستون آب می باشد. براساس مطالعات گروه سازه، پوشش بتنی پیش بینی شده برای تونل علاوه بر بار سنگ، حداکثر به میزان معینی ستون آب را می تواند تحمل نماید. لذا وجود ستون آب به میزان فوق الذکر تا ۵۲۰ متر ستون آب خارج از تحمل پوشش بتنی خواهد بود. در این مطالعه، براساس پیشنهاد (۱۹۹۷) Schleiss افت ناشی از عبور آب از درون درزه و شکاف توده سنگ و منطقه تزریق شده محاسبه شده و در چهار حالت ترکیبی قبل و بعد از تزریق تحکیمی و قبل و بعد از ترک خوردن پوشش بتنی در بحرانی ترین حالت یعنی وقتی فشار آب درون تونل صفر می باشد، فشار آب وارد شده بر پشت پوشش بتنی محاسبه و ارائه شده است.