سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

حسن احمدی – استاد دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
علی اصغر محمدی – دانشحوی دوره دکتری آبخیزداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقا
جمال قدوسی – استادیار پژوهشی پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری
علی سلاجقه – استادیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

فرسایش خندقی یکی از مخرب ترین و پیچیده ترین انواع فرسایش آبی می باشد . برای مبارزه با این نوع فرسایش می بایست عوامل موثر در توسعه آن شناخته شوند . در حال حاضر مدل هایی برای اندازه گیری رشد و توسعه وتعیین میزان این نوع فرسایش ابداع شده اند . اما برای استفاده از این مدل ها ارزیابی و واسنجی آنها برای هرکشوری ضرورت دارد . لذا در این تحقیق به ضرورت این ارزیابی در یکی از زیرحوزههای حوزه آبخیز حبله رود به نام ده نمک در اقلیم خشک ونیمهخشک پرداخته شد . بدین صورت که در ابتدا با استفاده از عکسهای هوایی موجود در کشور که مربوط به
سالهای ۱۳۳۵ ، ۱۳۴۶ و ۱۳۷۹ بوده میزان رشد طولی خندق ها در سه دوره متفاوت زمانی ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۶ ، ۱۳۴۶ تا ۱۳۷۹ و ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۴ بدست آمد . سپس برای واسنجی چهار مدل Thompson ، مدل اول سرویس حفاظت خاک، مدل دوم سرویس حفاظت خاک و FAO ، عوامل هر یک اندازه گیری شده و مورد مطالعه قرار گرفتند . همچنین مطالعات آماری از سه طریق محاسبه درصد خطای نسبی، درصد خطای مطلق و درصد ضریب تغییرات انجام شد . نتایج حاصل از انجام مطالعات آماری حاکی از این است که مدل ) SCS(ІІ دارای درصد خطای نسبی ۳۷/۳ ودرصد خطای مطلق ۷/۵۱ بوده ومدل FAO دارای درصد خطای نسبی ۴۰/۰۶ ودرصد خطای مطلق ۱۸/۲۱ میباشند، همچنین تنها به میزان %۰/۵۱ دارای اختلاف در درصد ضریب تغییرات نسبی می باشند . زیرا عوامل هر کدام از این دو مدل و همچنین ضرایب بهکار رفته در آنها به هم نزدیک میباشند . در نهایت بهترین مدلها به ترتیب ) SCS(ІІ ، FAO و(SCS(І)در منطقه تحقیق بوده اما مدل Thompsonبه هیچ وجه توصیه نمیشود .