مقاله بررسي آثار ارگوسان و ويبرو ماكس بر رشد و بقاي پست لاروهاي ميگوي سفيد هندي (Fenneropenaeus indicus) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در علوم آب و خاك (علوم و فنون كشاورزي و منابع طبيعي) از صفحه ۱۷۵ تا ۱۸۴ منتشر شده است.
نام: بررسي آثار ارگوسان و ويبرو ماكس بر رشد و بقاي پست لاروهاي ميگوي سفيد هندي (Fenneropenaeus indicus)
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پست لارو
مقاله غني سازي
مقاله ارگوسان
مقاله واکسن ويبروماکس
مقاله ميگوي سفيد هندي
مقاله آرتميا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بحري اميرهوشنگ
جناب آقای / سرکار خانم: آذري تاكامي قباد
جناب آقای / سرکار خانم: كيوان امين
جناب آقای / سرکار خانم: وثوقي غلامحسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
محرك هاي ايمني يكي از راه هاي مهم براي جلوگيري از بيماري به شمار مي روند. تركيب واكسيناسيون و مواد محرك سيستم ايمني، مي تواند توانايي واكسن ها را در رابطه با پيشگيري از ابتلا به بيماري ها و شاخص هاي رشد و بقا در ميگو، افزايش دهد. در اين تحقيق آثار مجزا و توام ارگوسان و واكسن ويبروماكس روي فاكتورهاي رشد مانند طول كل، افزايش وزن خشك و ميزان بقا در سه مرحله پست لاروي PL1، PL5 و PL15 ميگوي سفيد هندي (Fenneropenaeus indicus) بررسي شد. خوراندن واكسن به ميگوها از طريق غني سازي ناپلي آرتميا (Artemia franciscana) صورت پذيرفت. اثر ارگوسان (تيمار ١) و واكسن ويبرو ماكس (تيمار ٢) هر كدام در يك تيمار به صورت مجزا و در تيمار ديگر، به صورت توام (تيمار ٣) به علاوه يك تيمار شاهد، جهت مقايسه مورد آزمايش قرار گرفت. با در نظر گرفتن ٤ تيمار و ٣ تكرار براي هر يك از آنها، ١٢ سطل يكسان استفاده شد كه به مقدار ١٠ ليتر آبگيري و با تراكم ١٠٠ لارو مرحله زواي يك در ليتر ذخيره سازي گرديد. لاروهاي مورد آزمايش در قالب يك طرح كاملا تصادفي به مدت ٢٥ روز، تغذيه شدند. دوره آزمايش از مرحله زواي يک تا PL15 بود که در پايان روز ۱۲، ۱۶ و ۲۵ جهت زيست سنجي و تعيين ميزان بقا برر سي شدند. نتايج نشان داد كه بيشترين مقدار طول به ميلي متر در مراحل PL1، PL5 و PL15 در تيمار ۳ به ترتيب برابر (۵٫۲۶ف ۶٫۴۵ و ۱۸٫۴۱) و با اختلاف اندکي از آن، در تيمار ۱ به ترتيب برابر (۵٫۲۸، ۶٫۳۲ و ۱۷٫۹۴) بود که نسبت به تيمار شاهد (۴٫۹۱، ۶٫۰۹ و ۱۷٫۳۶) در سطح P<0.05 داراي تفاوت معني داري بوده و تيمار ۲ (۵٫۱۱، ۶٫۰۷ و ۱۷٫۴۴) و تيمار شاهد داراي تفاوت معني داري نبودند (P>0.05). بيشترين مقدار وزن خشک پست لاروها در روزهاي ۱۲، ۱۶ و ۲۵ در تيمار ۳ به ترتيب (۰٫۲۹۶، ۰٫۸۹۰ و ۲٫۹۴۰ ميلي گرم) بوده که در مقايسه با تيمار شاهد (۰٫۲۱۶، ۰٫۶۴۰ و ۲٫۸۸۵) داراي تفاوت معني داري بودند (P<0.05). بيشترين مقدار بقا به درصد نيز در تيمار ۳ (۷۷٫۳۳، ۷۶٫۳۳ و ۸۰٫۶۷) محاسبه گرديد که نسبت به تيمار شاهد (۵۷، ۵۷٫۳۳ و ۵۹٫۶۷) تفاوت معني داري داشتند. به هر حال استفاده از اين دو فرآورده در يک برنامه غذايي مطلوب از مرحله زواي يک تا PL12 توانست با بالابردن مقاومت و ايمني در پست لاروها و به دنبال آن افزايش بقا و رشد ميگوها، منجر به توليد پست لاروهاي مناسب جهت معرفي به استخرهاي پرورشي گردد.