مقاله بررسي آثار تابش ليزر کم توان هليوم – نئون بر ويژگي بيومکانيکي فرآيند التيام زخم باز پوستي در موش هاي سالم و ديابتي شده به وسيله استرپتوزوتوسين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در (علوم تشريح ايران) Anatomical sciences journal از صفحه ۹۶ تا ۱۰۵ منتشر شده است.
نام: بررسي آثار تابش ليزر کم توان هليوم – نئون بر ويژگي بيومکانيکي فرآيند التيام زخم باز پوستي در موش هاي سالم و ديابتي شده به وسيله استرپتوزوتوسين
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ليزر کم توان هليوم – نئون درماني
مقاله ديابت
مقاله پوست
مقاله فرآيند التيام زخم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گازر روح اله
جناب آقای / سرکار خانم: بيات محمد
جناب آقای / سرکار خانم: كاظمي بهرام
جناب آقای / سرکار خانم: بنده پور مژگان
جناب آقای / سرکار خانم: نوروزيان محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: تعيين اثر تابش ليزر کم توان هليوم – نئون بر ويژگي بيومکانيکي زخم پوستي موش هاي سالم و ديابتي شده به وسيله استرپتوزوتوسين.
مواد و روش ها: در اين تحقيق که به روش تجربي انجام شد، ۳۶ سر موش صحرايي نر بالغ نژاد Wistar با وزن بالاي ۲۵۰ گرم به کار گرفته شد. موش ها به دو گروه سالم و ديابتي و هر گروه که داراي ۱۸ سر موش است به سه زير گروه مساوي براي سه دوز مختلف براي تابش ليزر تقسيم شدند. وزن موش هاي گروه سالم و ديابتي در شروع تحقيق و موعد نمونه برداري ثبت شد. قند موش ها نيز در زمان ورود به تحقيق ثبت شد و موش هايي که در بدو ورود به تحقيق، قند خون بالاي ۱۲۰ mg/dl داشته باشند از برنامه تحقيق حذف شدند. موش هاي گروه ديابتي به وسيله يکبار تزريق داخل صفاقي استرپتوزوتوسين و به نسبت وزن شان هر موش(۵۵ mg/kg)  ديابتي شدند. بعد از گذشت يک ماه و تثبيت شرايط هيپرگليسمي، ۲ زخم برشي پوستي کرانيال – کودال به طول ۱۵ ميلي متر (يکي شاهد و ديگري تجربي) بر پشت هر موش ايجاد شد. زخم هاي تجربي هر سه زير گروه موش هاي سالم و ديابتي تحت تابش ليزر به مدت ۲ هفته و درسه دوز ۲۲٫۴ J/cm2، ۱٫۲ J/cm2،  4 J/cm2قرار گرفتند. سپس موش ها کشته شدند و نمونه پوستي جدا شد و تحت آزمايش بيومکانيکي نيروي حداکثر قرار گرفت. داده هاي گروه ها به روشPaired student t test  تجزيه و تحليل آماري شد.
يافته ها: ميانگين قند خون موش هاي ديابتي
۵۱۸٫۳۷±۲۳٫۳ شده بود. تابش ليزر به زخم هاي تجربي موش هاي سالم با دوز  1.2 J/cm2موجب افزايش معني دار نيروي حداکثر(p=0.05)شد. تابش ليزر به زخم هاي تجربي موش هاي ديابتي با دوز ۴ J/cm2 موجب افزايش معني دار نيروي حداکثر (p=0.05) شد.
نتيجه گيري: به نظر مي رسد پارامترهاي ايده آل تاثير بخشي ليزر کم توان هليوم نئون براي زخم هاي پوستي موش هاي سالم و ديابتي متفاوت است و زخم هاي ديابتي به دوز بيشتري از نظر پرتو ليزر کم توان براي تسريع بخشي فرآيند التيام زخم نياز دارد.