مقاله بررسي آسيب پذيري شبكه هاي ارتباطي شهرها در مقابل زلزله با استفاده از روش IHWP, GIS مطالعه موردي منطقه شش شهرداري تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در باغ نظر از صفحه ۳۵ تا ۴۸ منتشر شده است.
نام: بررسي آسيب پذيري شبكه هاي ارتباطي شهرها در مقابل زلزله با استفاده از روش IHWP, GIS مطالعه موردي منطقه شش شهرداري تهران
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسيب پذيري
مقاله زلزله
مقاله شبكه هاي ارتباطي
مقاله تحليل سلسله مراتبي معكوس
مقاله GIS

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شيعه اسماعيل
جناب آقای / سرکار خانم: حبيبي كيومرث
جناب آقای / سرکار خانم: ترابي كمال

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زلزله گاه مي تواند خسارات عظيمي در زندگي بشر به بار آورد از جمله، مختل کردن شبکه هاي ارتباطي که امکان نجات زلزله زدگان به ويژه در ۷۲ ساعت اوليه را با مشکل جدي روبه رو مي سازد. امروزه به وجود آمدن اين وضعيت خطرناک به دنبال کم عرض بودن راه ها، دور بودن از مراکز خدماتي و درماني و قرارگيري در منطقه اي با زلزله خيزي بالا، نتيجة گسترش کالبدي و افزايش تراکم شهرهاي بزرگ است که منجر به از بين رفتن کارايي شبکه هاي ارتباطي، حجم بالاي تلفات انساني و خسارت هاي مالي مي شود.
منطقه شش شهر تهران با حدود ۲۲۰ هزار نفر جمعيت در سال ۱۳۸۵ و ۲۰ کيلومتر مربع مساحت، يکي از مهم ترين مناطق شهر تهران به شمار مي آيد. تمرکز نهادهايي نظير وزارتخانه ها، سفارتخانه ها، موسسات آموزش عالي، مراکز درماني و بيمارستان هاي عمومي، شرکت هاي بزرگ اقتصادي و غيره بيانگر اهميت بالاي اين منطقه از ديدگاه شهري و کشوري است. اين موضوع به نوبه خود توجه به مسايل مديريت بحران و حوادث در اين محدوده را ضروري مي سازد در اين پژوهش با استفاده از مواردي چون دسترسي به مراكز درماني، رابطه بين عرض خيابان و ارتفاع ساختمان ها، تراكم ساختماني و جمعيتي، كاربري زمين،PGA  منطقه و كيفيت ابنيه از طريق مدل هاي مختلف تلفيق اطلاعات و نقشه ها كه بر اساس مدل تحليل سلسله مراتبي معكوس تركيب شده ، ميزان آسيب پذيري شبكه هاي ارتباطي منطقه شش در مقابل زلزله مشخص شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه بدنه خيابان هايي با تراکم ساختماني و جمعيتي بالا، كيفيت ابنيه پايين، فاصله زياد تا مراكز امدادي نسبت به ساير قطعه ها و درجه محصوريت بيشتر، از ميزان آسيب پذيري بالايي برخوردار بوده تا حدي که به عنوان بخش هاي آسيب پذير شناخته مي شود که با حركت از سمت شمال منطقه به طرف جنوب به اين ميزان افزوده مي شود. در مقابل بزرگراه ها و خيابان هاي با عرض بيشتر و تراكم ساختماني و جمعيتي كمتر از آسيب پذيري کمتري برخوردار است.