مقاله بررسي اتومايكوزيس در آذربايجان شرقي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دانشکده پزشکي دانشگاه علوم پزشكي مشهد از صفحه ۲۳۳ تا ۲۳۸ منتشر شده است.
نام: بررسي اتومايكوزيس در آذربايجان شرقي
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اتومايکوزيس
مقاله قارچ
مقاله آذربايجان شرقي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كاظمي عبدالحسن
جناب آقای / سرکار خانم: نژادكاظم محمد
جناب آقای / سرکار خانم: محمدي قدرت
جناب آقای / سرکار خانم: سياح ملي ميررحيم
جناب آقای / سرکار خانم: غياثي صمد
جناب آقای / سرکار خانم: نادرپور مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: جعفري ندوشن عباسعلي
جناب آقای / سرکار خانم: پاشاپور پونه
جناب آقای / سرکار خانم: داورنيا غزاله
جناب آقای / سرکار خانم: ممي زاده مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: اكبري راهنماي نجيبه
جناب آقای / سرکار خانم: نوع خواهي ايران

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: اتومايکوزيس مايکوزي داراي حالات باليني حاد – تحت حاد و يا مزمن در کانال گوش و احيانا لاله گوش مي باشد که با بروز درد، التهاب، ترشح، چرک، خارش و کاهش قدرت شنوايي به علت تشکيل توده اي از عناصر قارچي در مجراي گوش تظاهر مي کند. انواع متفاوتي از قارچ هاي کپکي شفاف و رنگي، مخمرها، شبه مخمرها و به ندرت درماتوفيت ها با منشا اگزوژن و يا اندوژن در اتيولوژي اين مايکوز دخيلند. در اين مطالعه شناسايي عوامل اتيولوژيک اتومايکوزيس، شرايط زمينه ساز بروز عفونت و توزيع سني و جنسي بيماري با هدف يافتن الگوي اين مايکوز در منطقه مورد نظر بود.
روش کار: اين مطالعه توصيفي از سال ۱۳۸۵-۱۳۸۷ بر ۵۳ بيمار در مركز تحقيقات بيماري هاي عفوني و گرمسيري دانشگاه علوم پزشكي تبريز انجام شد. از بيماران مراجعه کننده به متخصصان گوش و حلق و بيني که از نظر باليني مشکوک به ابتلا به اتومايکوزيس بودند؛ پس از ثبت اطلاعات باليني و اپيدميولوژيک در جداول مربوطه، نمونه برداري از توده موجود در کانال گوش، و همچنين چرک، ترشحات و پوسته هاي احتمالي موجود در گوش با استفاده از اسپيکولوم مخصوص به عمل آمد. نمونه هاي برداشته شده بلافاصله در ظرف هاي استريل در پيچ دار شماره گذاري شده به آزمايشگاه تخصصي قارچ شناسي ارسال مي شد و آزمايش هاي مستقيم و کشت در سه سري در محيط هاي اختصاصي به منظور تشخيص عوامل قارچي و تعيين جنس و گونه آنها انجام گرفت.
نتايج: بر اساس نتايج اين مطالعه از ۵۳ مورد نمونه برداري از بيماران مشکوک به اتومايکوزيس، ۴۳ نفر داراي عناصر قارچي در نمونه هاي باليني بودند. شايعترين عوامل بيماري شامل آسپرژيلوس نيجر (۴۰ مورد)، آسپرژيلوس فوميگاتوس (۳ مورد) و کانديدا آلبيکانس (۲ مورد) بودند و در گروه سني ۴۰-۴۹ ساله بيشترين موارد تمرکز عفونت مشاهده شد.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه با نتايج ساير مطالعات انجام يافته در ايران، کشورهاي مجاور و ساير نقاط جهان از نظر نوع قارچ اصلي عامل عفونت (آ. نيجر) مشابهت دارد و ساير تشابهات و تفاوت هاي اصلي اپيدميولوژيک بروز اين مايکوز در اين منطقه را مشخص مي نمايد.