مقاله بررسي اثرات خروج زود هنگام لوله سينه اي پس از جراحي پيوند عروق كرونر بيماران مبتلا به گرفتگي عروق که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۲۵ تا ۳۳ منتشر شده است.
نام: بررسي اثرات خروج زود هنگام لوله سينه اي پس از جراحي پيوند عروق كرونر بيماران مبتلا به گرفتگي عروق
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله زمان
مقاله خروج لوله سينه اي
مقاله جراحي پيوند عروق كرونر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ميرمحمدصادقي سيدمحسن
جناب آقای / سرکار خانم: اعتصام پور علي
جناب آقای / سرکار خانم: شريعت زينب
جناب آقای / سرکار خانم: قاري پور مژگان
جناب آقای / سرکار خانم: سعيدي محمود
جناب آقای / سرکار خانم: نيل فروش پيمان
جناب آقای / سرکار خانم: ميرمحمدصادقي فاطمه سادات

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: كارگذاري لوله سينه اي (Chest Tube يا CT) پس از اعمال جراحي قلب باعث درناژ موثر مدياستن و فضاي پلورال مي شود كه براي جلوگيري از پريكارديال افيوژن، هموتوراكس و نوموتوراكس امري ضروري و لازم است. هدف از انجام مطالعه حاضر، ارزيابي تاثير زمان خارج كردن لوله هاي سينه اي پس از جراحي پيوند عروق كرونر (Coronary Artery Bypass Graft Surgery يا CABG) بر نتايج باليني جراحي بود.
روش ها: تعداد ۳۰۷ بيمار كانديد عمل جراحي پيوند عروق كرونر به طور تصادفي به دو گروه اول و دوم تقسيم شدند و لوله هاي سينه اي آن ها به ترتيب ۲۴ و ۴۸ ساعت پس از جراحي به شرط درناژ كمتر از ۴۰ سي سي در ۴ ساعت خارج شد و سپس اطلاعات قبل از جراحي (سن، جنس، سابقه ديابت، سكته فلبي، سكته مغزي، اختلال عملكرد بطن چپ، سابقه مصرف آسپيرين، پلاويكس، هپارين و وارفارين)، حين جراحي (زمان پمپ و كلامپ آئورت) و پس از جراحي (تعداد تنفس، ميزان اشباع اكسيژن، ميزان درد، مصرف مسكن، ايجاد پلورال افيوژن و پريكارديال افيوژن) آن ها مورد آناليز قرار گرفت.
يافته ها: ميانگين سني بيماران ۵۹٫۶۰±۹٫۲۴ سال بود و ۶۷٫۱ درصد آن ها مرد بودند. سابقه ديابت (۲/۴۰ در برابر ۵/۳۴ درصد) سكته قلبي (۸/۴۵ در برابر ۳۶ درصد)، سكته مغزي قبلي (۸۸/۲ در برابر ۲ درصد) و مصرف آسپيرين (۵/۹۲ در برابر ۸۵ درصد) که بين دو گروه تفاوت معني داري وجود نداشت. در گروه دوم زمان پمپ و كلامپ آئورت بيشتر بود و به ترتيب با P<0.001 و P=0.001 با گروه اول اختلاف معني دار داشت. متوسط زمان باقي ماندن لوله سينه اي در گروه اول ۴/۳±۸۰۳/۲۲ ساعت و در گروه دوم ۵۸/۳ ± ۱۳/۴۰ ساعت بود (P<0.001). ميزان اشباع اكسيژن در گروه اول بيش از گروه دوم بود كه اين تفاوت در ۲۴ ساعت اول پس از جراحي معني دار شد (P=0.047) و در ۲۴ ساعت دوم معني دار نبود. ميانگين درد بيماران بر اساس ۳۰ (VAS) Visual Analogue Scale ساعت پس از جراحي بين دو گروه تفاوت معني داري نشان داد (۲٫۲۲±۲٫۴۹ در برابر ۲٫۹۳±۲٫۵۷ با P=0.016). مدت زمان بستري در بخش مراقبت هاي ويژه (ICU) و ميانگين مصرف مسكن در ۲۴ ساعت دوم پس از جراحي در دو گروه تفاوت معني داري نداشت. در پي گيري هاي ۷، ۱۴ و ۳۰ روز پس از جراحي هيچ مورد پريكارديال افيوژن گزارش نشد و ميانگين بروز پلورال افيوژن در گروه اول كمتر از گروه دوم بود (۷/۳ در برابر ۵/۵ درصد P=0.59).
نتيجه گيري: خارج كردن زود هنگام لوله هاي سينه اي پس از جراحي پيوند عروق كرونر، هنگامي كه درناژ قابل توجهي وجود نداشته باشد، ضمن كاهش درد و مصرف اكسيژن اقدامي موثر در جهت بهبودي پس از جراحي است و ريسك ايجاد پلورال افيوژن و پريكارديال افيوژن را افزايش نمي دهد.