مقاله بررسي اثر آگونيست و آنتاگونيست گيرنده D2، سيستم دوپامينرژيک در بروز رفتار ترس در رت نر بالغ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آبان ۱۳۸۸ در مجله دانشكده پزشكي از صفحه ۵۳۵ تا ۵۴۱ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر آگونيست و آنتاگونيست گيرنده D2، سيستم دوپامينرژيک در بروز رفتار ترس در رت نر بالغ
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ترس
مقاله دوپامينرژيک
مقاله سولپيرايد
مقاله بروموکريپتين
مقاله تزريق درون بطني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سبزه خواه سيما
جناب آقای / سرکار خانم: واعظي غلامحسن
جناب آقای / سرکار خانم: بختياريان اعظم
جناب آقای / سرکار خانم: سالاريان زاده ابوالفضل
جناب آقای / سرکار خانم: زارع حقيقي محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: از مهمترين نوروترانسميترها در رفتار ترس دوپامين مي باشد. مسير دوپامينرژيک مزوليمبيک داراي نقش اساسي در رفتارهاي هيجاني بوده و در بيماري پارکينسون دخيل مي باشد. هدف از اين تحقيق نقش سيستم دوپامينرژيک در ايجاد ترسمي باشد.
روش بررسي: در اين پژوهش اثر تزريق درون بطني مغز، آگونيست و آنتاگونيست گيرنده D2 سيستم دوپامينرژيک بر بروز رفتار ترس در رت نر بررسي شد. در اين تحقيق از هارمالين خالص به عنوان يک داوري هالوسينوژنيک که باعث حالت توهم و ترس در حيوان مي گردد به عنوان گروه کنترل مثبت و از سالين به عنوان گروه شاهد جهت بررسي مقايسه اي با گروه هاي تحت تيمار با بروموکريپتين و سولپيرايد استفاده شد. دستگاه Elevated plus-maze براي تست رفتاري استفاده شد. جهت تيمار گروه هاي تجربي دوزهاي مختلف بروموکريپتين و سولپيرايد درنظر گرفته شده است.
يافته ها: نتايج حاصل از تزريق درون بطني مقادير ml/Rat (20 و ۵) سولپيرايد در رت ها، اختلاف معني داري را در بروز رفتار ترس، با p<0.05 نشان ندادند. در حالي که تزريق مقادير ml/Rat (10 و ۱۵) اخلاف معني داري را با p<0.05 نشان ندادند. نتايج حاصل از تزريق درون بطني مقدار ml/Rat (95 و ۶۵) بروموکريپتين در رت ها، اختلاف معني داري را در بروز رفتار ترس، با p<0.05 نشان دادند. در حالي که تزريق ml/Rat (80 و ۷۰) اختلاف معني داري را با p<0.05 نسبت به گروه شاهد نشان نداد.
نتيجه گيري: تاثير احتمالي سيستم دوپامينرژيک در فرآیند ترس، به خصوص گيرنده هاي D2 که باعث تقويت ترس شده که در اين رابطه عملکرد مشابه آگونيست و آنتاگونيست اين گيرنده در مهار يا بروز فرآیند رفتار ترس قابل توجه است.