مقاله بررسي اثر تجويز منيزيم بر پاسخ احترازي غيرفعال و عملکرد حافظه در موش هاي صحرايي ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۴۷ تا ۵۶ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر تجويز منيزيم بر پاسخ احترازي غيرفعال و عملکرد حافظه در موش هاي صحرايي ديابتي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت
مقاله منيزيم
مقاله آزمون اجتنابي غيرفعال
مقاله حافظه
مقاله رات

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غيبي نعمت اله
جناب آقای / سرکار خانم: جلالي مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: صوفي آبادي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: جهاني هاشمي حسن
جناب آقای / سرکار خانم: عباسي اسماعيل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: وجود منيزيم براي متابوليسم قند لازم است؛ اين ماده ممكن است باعث آزاد سازي و فعال شدن انسولين شود. افزايش مقدار گلوگز خون در بيماران ديابتي باعث كاهش منيزيم خون و كمبود آن در ادرار مي شود.
روش ها: در اين مطالعه ۴۸ موش سفيد صحرايي نژاد
NMRI در چهار گروه دوازده تايي شامل سالم شاهد، ديابتي شاهد، سالم تحت تيمار منيزيم و ديابتي تحت تيمار منيزيم با چهار هفته تجويز سولفات منيزيم به صورت خوراکي با غلظت ۱۰ g/lit به صورت محلول در آب مورد بررسي قرار گرفتند. القاي ديابت با تزريق درون صفاقي استروپتوزتوسين با دوز ۶۰ ميلي گرم بر كيلوگرم، قندخون با استفاده از كيت بيوشيميايي و به روش آنزيماتيك – كالريمتريك و سنجش حافظه با استفاده از آزمون يادگيري احترازي غيرفعال در شاتل باکس انجام گرفت. داده هاي مورد بررسي از گروه ها با سنجش غلظت گلوکز سرم و وزن حيوان جمع آوري و مقايسه شد.
يافته ها: تفاوت بين گروه هاي سالم شاهد و ديابتي شاهد در افزايش غلظت گلوکز با P<0.0001 معني دار نشان داد. از طرفي غلظت گلوکز گروه ديابتي تحت تيمار منيزيم بعد از چهار هفته مصرف خوراکي منيزيم با گروه ديابتي شاهد پس از چهار هفته با P<0.0001 کاهش معني داري نشان داد، اما اين تغيير در حيوانات سالم تحت تيمار منيزيم مشاهده نشد. در ارزيابي عملكرد حافظه، ميانگين تاخير زماني ورود به محيط تاريک در دستگاه شاتل باکس به عنوان مبناي عملکرد حافظه در بازه هاي زماني ۱، ۶، ۲۴ و ۴۸ ساعت و ۱ و ۲ هفته پس از سومين مرحله يعني آموزش همراه با شوک، در کل ۶ بازه زماني در بين دو گروه سالم شاهد و گروه ديابتي شاهد با P<0.001 معني دار بود؛ تفاوت اين مقادير بين گروه ديابتي تحت تيمار منيزيم و سالم شاهد معني دار نبود.
نتيجه گيري: نتايج حاکي از هم خواني مناسبي بين درمان ديابت با منيزيم و به خصوص کاهش گلوکز سرم حيوانات ديابتي به حد طبيعي و نيز اصلاح عملکرد حافظه و به خاطر آوري بود. مصرف خوراکي و درازمدت منيزيم موجب افزايش توانايي حيوان براي ذخيره نمودن اطلاعات در انبارهاي حافظه و افزايش قدرت به ياد آوري اطلاعات انبار شده در حيوانات ديابتي مي گردد.