مقاله بررسي اثر داروي دپرنيل در ايجاد گليوز پس از ضايعه فشارمکانيکي طناب نخاعي موش صحرايي بالغ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در شهريور ۱۳۸۸ در دانشور از صفحه ۲۷ تا ۳۶ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر داروي دپرنيل در ايجاد گليوز پس از ضايعه فشارمکانيکي طناب نخاعي موش صحرايي بالغ
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ضايعات مکانيکي نخاع
مقاله آپوپتوز
مقاله گليوز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اميني حسام
جناب آقای / سرکار خانم: حشمتي مرجان
جناب آقای / سرکار خانم: جلالي محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: هدف از اين تحقيق، ارزيابي تاثيرات داروي دپرنيل در حفظ يا نگهداري سلول هاي عصبي حرکتي و تاثير دارو در واکنش گليوز است.
مواد و روش ها: در اين تحقيق از موش صحرايي نژاد اسپراگ رالي به وزن ۳۰۰-۲۵۰ گرم از انستيتو رازي حصارک کرج استفاده شد. در اين بررسي به تاثير داروي دپرنيل ۲٫۵ mg/kg در حفظ سلول هاي عصبي با بررسي مورفومتري و ميزان تشکيل بافت عصبي پشتيبان پس از ضايعه مکانيکي نخاع به روش ايمنوهيستوشيميايي پرداخته شد.
يافته ها: نتايج اين تحقيق در دو بخش مجزا مورد بررسي قرار مي گيرد:۱٫ نتايج مطالعات مورفومتري سلول هاي عصبي ۲٫ بررسي شمارش سلول هاي آستروسيت و اليگو دندروسيت و محاسبه درصد اين پاسخ گويي. شمارش سلول هاي عصبي حرکتي نخاع حاکي از کاهش سلول هاي عصبي حرکتي درشاخ قدامي نخاع به همراه ايجاد حفره است. اين کاهش در گروه دريافت کننده داروي دپرنيل کم تر از گروهي که سرم فيزيولوژي دريافت کرده و تاثير داروي دپرنيل در زير، گروهي که چهار هفته از دارو استفاده کرده بيش تر بوده و اين تفاوت معنادار است (P<0.05). همچنين تاثير داروي دپرنيل سبب کاهش ايجاد واکنش گليوز شده و در زيرگروهي که اين دارو را به مدت چهار هفته دريافت کرده اند اين تاثير بيش تر است (P<0.05).
نتيجه گيري: براي اولين بار تاثير داروي دپرنيل در کاهش تکميل بافت اسکار گليوز مشخص شد. دارو بيش ترين تاثير را روي سلول آستروسيت دارد، به طوري که سبب کاهش اين سلول مي  شود. اين تاثير در گروه هايي که چهار هفته دارو را دريافت کرده اند، بيش تر است. براي مشخص شدن نقش بيش تر دارو و مکانيسم عمل آن، پيشنهاد مي شود دارو در درازمدت و دوزهاي مختلف بررسي شود.