مقاله بررسي اثر درماني سلول هاي استرومال مغز استخوان و کوآنزيم Q10 در موش هاي صحرايي مدل تجربي پارکينسون که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز و زمستان ۱۳۸۸ در (علوم تشريح ايران) Anatomical sciences journal از صفحه ۸۵ تا ۹۷ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر درماني سلول هاي استرومال مغز استخوان و کوآنزيم Q10 در موش هاي صحرايي مدل تجربي پارکينسون
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کوآنزيم Q10
مقاله سلول استرومال مشتق از مغز استخوان
مقاله نوروپروتکتيو
مقاله بيماري پارکينسون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نژادي اكرم
جناب آقای / سرکار خانم: قاضي فريده
جناب آقای / سرکار خانم: رسولي هما
جناب آقای / سرکار خانم: بختياري مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: عطايي زهره
جناب آقای / سرکار خانم: مرزبان محسن
جناب آقای / سرکار خانم: مهدي زاده مهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: ارزيابي توانايي درمان همزمان پيوند سلول هاي استرومال مغز استخوان (Bone marrow stromal cells) و تجويز خوراکي کوآنزيم(CoQ10) Q10  در موش هاي صحرايي مدل پارکينسون به عنوان جايگزيني مناسب براي درمان هاي رايج کنوني و مقايسه توانايي اين نوع درمان با زماني که از هر کدام از اين درمان ها به تنهايي استفاده مي شوند.
مواد و روش ها: در اين مطالعه تجربي از موش هاي صحرايي نر نژاد ويستار که به شش گروه زير تقسيم شده بودند، استفاده شد: گروه کنترل، شاهد، تخريب، درمان با تجويز خوراکي CoQ10، درمان با پيوند BMSCs و درمان همزمان پيوند BMSCs به همراه تجويز خوراکي CoQ10 تجويز خوراکيCoQ10  با دوز ۲۰۰mg/kg روزانه از يک هفته قبل از ايجاد مدل شروع شد و در طول مدت درمان نيز ادامه داشت. ايجاد مدل آزمايشگاهي بيماري پارکينسون در موش هاي صحرايي گروه هاي درماني و گروه تخريب با تزريق ۲٫۵ ميکروليتر محلول سالين ۰٫۹ درصد حاوي ۸ ميکروگرم ۶-هيدروکسي دوپامين و ۰٫۲ درصد اسيد اسکوربيک به بخش متراکم جسم سياه با روش استريوتاکسي صورت گرفت. سلول هاي استرومال مغز استخوان قبل از پيوند، با بروموديوکسي يوريدين (Brdu) نشاندار شدند. ارزيابي رفتاري قبل و دو هفته بعد از ايجاد مدل، و هشت هفته بعد از پيوند سلولي صورت گرفت. همچنين در انتهاي دوره درماني دو ماهه، مطالعه بافتي و ايمونوهيستوشيمي به عمل آمد.
يافته ها: در بخش ارزيابي رفتاري پايان دوره درمان، دو گروه درماني تجويز باCoQ10  و گروه درماني پيوند با BMSCs در مقايسه با گروه تخريب از درصد بهبودي برابري برخوردار بودند (p<0.01). همچنين در اين ارزيابي گروه درماني توام CoQ10 و BMSCs بهبودي بيشتري در علايم رفتاري نسبت به دو گروه درماني ديگر نشان داد (p<0.001). علاوه بر اين در مطالعات بافتي انجام شده در گروه هاي پيوندي نشانه اي از رد پيوند و ايجاد بافت گليوز مشاهده نشد. مطالعات ايمونو هيستو شيمي بر ضد Brdu نشان دهنده حيات در سلول هاي پيوندي بعد از گذشت دو ماه از پيوند است. در بخش شمارش سلولي، تعداد سلول هاي عصبي شمارش شده در ناحيه استرياتوم در گروه درماني توام CoQ10 و BMSCs به طور معني داري بيشتر از گروه هاي آزمايشي ديگر بود (p<0.001).
نتيجه گيري: استفاده توام دو درمان نوروپروتكتيو و درمان جايگزيني مي تواند تاثير بهتري در درمان بيماري پاركينسون نسبت به هر يك از اين درمان ها به تنهايي داشته باشد و مي تواند در صورت انجام مطالعات بعدي و بيشتر، جايگزين درمان هاي رايج كنوني نيز شود.