مقاله بررسي اثر ضد دردي تجويز دراز مدت فلاونوئيد هسپرتين در موش صحرايي ديابتي: شواهد رفتاري که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله علوم پزشكي مدرس، آسيب شناسي زيستي (علوم پزشكي مدرس) از صفحه ۱۱ تا ۲۱ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر ضد دردي تجويز دراز مدت فلاونوئيد هسپرتين در موش صحرايي ديابتي: شواهد رفتاري
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هسپرتين
مقاله ديابت قندي
مقاله درد
مقاله آزمون فرمالين
مقاله آزمون غوطه ور کردن دم در آب داغ

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: روغني مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: بلوچ نژادمجرد توران دخت
جناب آقای / سرکار خانم: اميري خديجه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: در اين بررسي اثر ضد دردي تجويز دراز مدت فلاونوئيد هسپرتين در موش هاي صحرايي ديابتي شده توسط استرپتوزتوسين در دو آزمون فرمالين و غوطه ور کردن دم در آب داغ ارزيابي شد.
مواد و روش ها: موش ها به شش گروه کنترل، کنترل تحت تيمار با هسپرتين، ديابتي دريافت کننده سديم ساليسيلات، ديابتي و ديابتي تيمار شده با هسپرتين يا گليبن کلاميد تقسيم شدند. هسپرتين نيز ۱ هفته پس از القاي ديابت به ميزان ۱۰ ميلي گرم بر کيلوگرم به صورت داخل صفاقي و يک روز در ميان به مدت ۶ هفته تجويز شد. در پايان کار، تحمل درد حرارتي با استفاده از آزمون غوطه ور شدن دم در آب داغ و ميزان احساس درد در آزمون فرمالين ارزيابي شد.
نتايج: نمرات درد در موش هاي ديابتي در دو مرحله حاد و مزمن در آزمون فرمالين به طور معني دار بيشتر از موش هاي کنترل بود و درمان با هسپرتين به مدت ۶ هفته موجب کاهش معني دار در نمرات درد در دو مرحله حاد و مزمن به ويژه مرحله مزمن شد (P<0.05). از نظر تحمل درد حرارتي نيز حالت ديابت موجب کاهش زمان تاخير در بيرون کشيدن دم از آب شد (P<0.01) و درمان با هسپرتين موجب افزايش معني دار اين زمان در مقايسه با گروه ديابتي تيمار نشده شد (P<0.05).
نتيجه گيري: تجويز دراز مدت هسپرتين به مدت ۶ هفته موجب افزايش تحمل درد حرارتي و کاهش احساس درد شيميايي در حد کم در مدل تجربي ديابت قندي القا شده توسط استرپتوزوتوسين شد که اين مي تواند به عنوان يک درمان کمکي در هيپرآلژزي ديابتي مطرح شود.