مقاله بررسي اثر متفورمين در كنترل قندخون بيماران جوان مبتلا به ديابت نوع يك که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان از صفحه ۱۱ تا ۱۶ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر متفورمين در كنترل قندخون بيماران جوان مبتلا به ديابت نوع يك
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت نوع يك
مقاله قندخون
مقاله متفورمين
مقاله مقاومت به انسولين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ضيايي امير
جناب آقای / سرکار خانم: محمدي نويد
جناب آقای / سرکار خانم: شيخ الاسلامي همايون
جناب آقای / سرکار خانم: يزدي زهره
جناب آقای / سرکار خانم: معتمد بهرنگ

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: کنترل متابوليک در بيماران ديابتي نوع يک در دوران بلوغ به علت افزايش مقاومت به انسولين دچار اختلال مي شود لذا آن گونه كه بعضي مطالعات نشان داده اند، يک روش درماني مانند افزودن متفورمين به انسولين ممکن است در بهبود کنترل قندخون و وضعيت متابوليک اين بيماران مفيد باشد. بهمين منظور اين مطالعه با هدف تعيين اثر افزودن متفورمين به انسولين در کنترل قندخون بيماران جوان مبتلا به ديابت نوع يک انجام شد.
روش كار: اين کارآزمايي باليني کنترل شده سه سوکور بر روي ۳۲ بيمار به مدت ۳ ماه انجام شد. بيماران در دو گروه ۱۶ نفري متفورمين و پلاسبو قرار گرفتند. متفورمين و دارونما بر اساس وزن به رژيم درماني آنان افزوده شده و در طول ۳ ماه بيماران ماهي يک بار ويزيت و هفته اي يکبار پايش تلفني شدند. در نهايت وزن، شاخص توده بدني (BMI) و دوزاژ انسولين، قندخون ناشتا (FBS)، HbA1C، تري گلسيريد (TG)، کلسترول و LDL در هر گروه مقايسه شدند. داده ها با آزمون هاي آماري تي، مجذور کاي و دقيق فيشر تجزيه و تحليل شدند.
نتايج: ميانگين FBS بعد از مطالعه در گروه متفورمين (۹/۱۴±۵۶/۱۱۳ ميلي گرم بر دسي ليتر) به طور معني داري پايين تر از گروه دارونما (۱۳۲٫۹۴±۱۷٫۲۱ mg/dl) بود (P=0.02). همچنين TG بعد از مطالعه در گروه متفورمين (۴۵/۱۳±۹۴/۸۷) به طور معني داري پايين تر از گروه دارونما (۹۹٫۵±۱۴٫۸۸) بود (P=0.028). ميانگين ساير متغيرها شامل BMI، دوزاژ انسولين، HbA1C، کلسترول و LDL در دو گروه از نظر آماري تفاوت معني داري با هم نداشتند.
نتيجه نهايي: افزودن متفورمين به انسولين در درمان بيماران ديابتي نوع يک در سنين بلوغ مي تواند موجب کاهش و کنترل بهتر FBS و TG شود اما تاثير قابل ملاحظه اي در BMI و کاهش دوزاژ انسولين و کلسترول و LDL و HbA1C ندارد.