مقاله بررسي اثر مديريت نيتروژن و زمان برداشت علوفه برعملكرد علوفه، دانه و ميزان انتقال مجدد جو رقم جنوب که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در فيزيولوژي گياهان زراعي از صفحه ۸۵ تا ۹۷ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر مديريت نيتروژن و زمان برداشت علوفه برعملكرد علوفه، دانه و ميزان انتقال مجدد جو رقم جنوب
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جو
مقاله نيتروژن
مقاله زمان برداشت
مقاله عملکرد علوفه و دانه
مقاله انتقال مجدد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مجدم ماني

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسي اثر مقادير مختلف نيتروژن و زمان برش علوفه بر عملکرد دانه، علوفه و ميزان انتقال مجدد جو رقم جنوب، آزمايشي به صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي در سه تكرار در مزرعه قلعه چنان، واقع درمنطقه كوت عبداله اهواز، در سال زراعي ۸۸ – ۱۳۸۷ اجرا گرديد. تيمارهاي آزمايش شامل پنج سطح نيتروژن۶۰، ۹۰، ۱۲۰ و ۱۵۰ کيلوگرم نيتروژن در هکتار به صورت کود اوره، و سه زمان برش علوفه شامل عدم برش علوفه، برش علوفه در ابتداي ساقه رفتن بدون قطع مريستم زايشي و برش علوفه در ابتداي ساقه رفتن با قطع مريستم زايشي ساقه اصلي بود. نتايج نشان داد تيمارهاي برداشت علوفه كاهش معني دار عملكرد دانه را نسبت به تيمار شاهد (عدم برداشت علوفه) به همراه داشتند. در ميان تيمارهاي كود نيتروژن، بيشترين عملكرد دانه به تيمار ۱۲۰ كيلوگرم نيتروژن خالص در هكتار اختصاص داشت. عملکرد پروتئين علوفه خشک با افزايش کاربرد نيتروژن افزايش معني داري داشت، ولي با تاخير در زمان برداشت علوفه، درصد پروتئين کاهش و عملکرد آن افزايش معني داري يافت. نتايج حاصل از اين آزمايش نشان داد که مقادير زياد نيتروژن نتوانست خسارت تاخير در برداشت علوفه را بر توليد دانه جبران نمايد. ميزان انتقال مجدد و فتوسنتز جاري در هر دو تيمار برداشت علوفه كاهش يافت كه در تيمار برداشت علوفه در زمان اواسط ساقه رفتن معني دار بود. افزايش مقدار كود نيتروژن از ۶۰ تا ۱۲۰ كيلوگرم نيتروژن موجب افزايش ميزان انتقال مجدد و فتوسنتز جاري گرديد. با توجه به اجزاي اندازه گيري شده، مي توان گفت که مصرف کود نيتروژن با کاربرد ۱۲۰ کيلوگرم نيتروژن خالص در هکتار، و برداشت علوفه در مرحله ابتداي ساقه رفتن، نسبت به تيمارهاي ديگر از برتري معني داري در کشت دو منظوره (علوفه + دانه) برخوردار بود.