مقاله بررسي اثر مشتقات جديد متيل كينولينوني بر ترشح انسولين القا شده توسط گلوكز از جزاير لانگرهانس جدا شده موش صحرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي بيرجند از صفحه ۱ تا ۱۰ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر مشتقات جديد متيل كينولينوني بر ترشح انسولين القا شده توسط گلوكز از جزاير لانگرهانس جدا شده موش صحرايي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مهارکننده هاي آنزيم فسفو دي استراز
مقاله مشتقات ٤-متيل کينولينون
مقاله ترشح انسولين
مقاله جزاير لانگرهانس جداشده
مقاله رت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: منصوري سيدمحمدتقي
جناب آقای / سرکار خانم: شفيعي نيك رضا
جناب آقای / سرکار خانم: نقي زاده بهاره
جناب آقای / سرکار خانم: پارسايي حيدر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: مهاركننده هاي انتخابي آنزيم فسفو دي استراز حلقوي نوع  (PDE3) 3با افزايش مقدارcAMP ، قدرت انقباضي قلب و ترشح انسولين وابسته به گلوكز را تقويت مي كنند. در اين تحقيق اثر تعدادي از مشتقات متيل كينولينون (MC1-MC10) به عنوان مهاركننده انتخابي PDE3 بر ترشح انسولين تحريك‌شده توسط گلوكز (GIIS) مورد بررسي قرار گرفت.
روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي، پس از هضم پانكراس جدا شده توسط كلاژناز، جزاير لانگرهانس آزاد در زير استريوميكروسكوپ به طور دستي جدا و در بافر كربس حاوي گلوكز ۳mM به مدت ۳۰ دقيقه تيمار شدند؛ سپس با محلول گلوكز ۳mM يا ۱۰mM با و يا بدون ايزوبوتيل متيل گزانتين (IBMX) به عنوان استاندارد و يا با وجود غلظت ۱۰۰mM  مشتقات مختلف متيل كينولينون تيماردهي انجام شد. انسولين رها شده در مدت يك ساعت، با استفاده از كيت راديوايمنواسي اندازه گيري شد.
يافته‌ها: گلوكز با غلظت ۱۰mM، ترشح انسولين از جزاير را به طور معني داري نسبت به غلظت ۳mM افزايش داد (P<0.01). IBMX در غلظت ۱۰۰mM، ميزان GIIS را به طور معني داري تقويت نمود (P<0.01). از بين ده تركيب مورد آزمايش، مشتقات MC7 و MC9 ميزان GIIS را به طور معني داري در مقايسه با محلول گلوكز ۱۰mM به تنهايي افزايش دادند (P<0.01) كه با اثر IBMX قابل مقايسه بود.
نتيجه‌گيري: تركيبات مورد آزمايش (MC1-MC10) با وجود داشتن ساختمان مشابه، اثرات متفاوتي بر ترشح انسولين داشتند كه احتمالا به دليل اثر وابسته به بافت اين داروها مي باشد. اميد است كه بتوان در آينده از اين تركيبات در درمان بيماري ديابت بهره جست.