مقاله بررسي اثر هايپوتيروئيديسم مادرزادي بر روي مورفولوژي نورون هاي هسته حرکتي عصب سه شاخه در موش صحرائي با روش رنگ‎آميزي گلژي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در فيزيولوژي و فارماكولوژي از صفحه ۴۸ تا ۵۵ منتشر شده است.
نام: بررسي اثر هايپوتيروئيديسم مادرزادي بر روي مورفولوژي نورون هاي هسته حرکتي عصب سه شاخه در موش صحرائي با روش رنگ‎آميزي گلژي
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هايپوتيروئيديسم
مقاله هسته حرکتي عصب سه شاخه
مقاله انشعابات دندريتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سپهري حميد
جناب آقای / سرکار خانم: گنجي فرزانه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: در دوره حساس تکوين مغز که در آن رشد اکسونها و دندريت ها صورت مي گيرد غلظت هورمون تيروئيد بايد در محدوده خاصي قرار داشته باشد. در موش صحرايي تمايز مدارهاي حرکتي دهاني به الگوي بالغ از حدود هفته سوم پس از تولد و هم زمان با تغيير الگوي تغذيه از مکيدن به جويدن (پايان شيرخوارگي) تثبيت مي شود. در اين زمان نورون هاي هسته حرکتي عصب سه شاخه تغييرات مورفولوژيک چشمگيري نشان مي دهند.
روش ها: موش هاي صحرايي ماده باردار به دو گروه کنترل و هايپوتيروئيد تقسيم شده و موش هاي گروه هايپوتيروئيد از روز ۱۶ بارداري تا روز ۲۳ پس از زايمان داروي آنتي تيروئيد پروپيل تيو اوراسيل را با غلظت ppm 50 در آب آشاميدني دريافت کردند. در روز بيست و سوم مراحل رنگ آميزي گلژي بر روي ۶ موش نر از هر گروه انجام گرفت. با استفاده از ميکروتوم روتاري برشهاي ۷۰ ميکروني از بلوک هاي پارافيني ناحيه هسته حرکتي عصب سه شاخه تهيه شد و مراحل آماده سازي براي عکسبرداري انجام شد. اندازه گيري مساحت جسم سلولي نورونها با استفاده از نرم‏افزار Starter و آناليز مورفولوژي دندريتها به روش دواير متحدالمرکز شول انجام گرفت.
يافته ها: اندازه گيري مساحت اجسام سلولي ثانويه کاهش معني داري در اندازه جسم سلولي نورون ها در گروه هايپوتيروئيد نسبت به گروه کنترل نشان داد. تعداد دندريتهاي اوليه (درجه اول) تغيير معني داري نشان نداد، در حالي که کاهش تعداد دندريت هاي درجه دوم و بالاتر معني دار بود.
نتيجه گيري: از آنجا که هورمون تيروئيد در تکوين سلول هاي عصبي و شکل گيري نورو فيلامان ها نقش مهمي به عهده دارد، هايپوتيروئيديسم مادرزادي مي تواند به کاهش اندازه نورون هاي حرکتي و تغيير الگوي انشعابات دندريتي آنها منجر شود.