مقاله بررسي اجمالي گويش كرشي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن ۱۳۸۳ در نامه فرهنگستان از صفحه ۳۹ تا ۵۶ منتشر شده است.
نام: بررسي اجمالي گويش كرشي
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سلامي عبدالنبي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
كرش ها كه خود را «دارغه dârye» نيز مي نامند، مردماني كوچ رو هستند كه در گذشته شتربان (ساربان) بوده اند. اين مردم از قول پيرانشان خود را بازمانده داروغه هاي دوران صفويان مي دانند، اما گذشته از اين مفهوم، دارغه به معني شتربان است.
كرش ها گرچه امروزه شترداري نمي كنند، علي رغم اينكه بسياري از آن ها در حاشيه شهرها و روستاها، يا با تشكيل روستاهاي مستقل اسكان يافته اند،‌شيوه دامداري و زندگي عشايري را رها نكرده اند و به پرورش بز و گوسفند و بعضا گاو مشغولند.
غير از تعدادي از كرش ها كه هنوز كوچ مي كنند و در پي مراتع مناسب در طي سال به سرحد و گرمسير مي روند، تعداد زيادي از آنان در نقاطي از جمله بالاده كازرون، كرش آباد منطقه دژگاه فراشبند و دادين و جدول تركي و شور عبدل خاني در سمت جنوب و شمال بالاده و نقاطي در طول فيروزآباد تا خنج لارستان و چاه سرخ مرودشت و احمدآباد شيراز پراكنده اند. جمعيت كرش زبان ها را مي توان حدود ۲۰۰ خانوار تخمين زد.
گروهي، كرش ها را قشقايي معرفي كرده اند. اين قول از زبان پيران كرش نيز شنيده شده است كه خود را تيره هايي از طايفه «فارسي مدان» قشقايي مي دانند. اما شواهد زير به خوبي نشان مي دهد كه كرشي شاخه اي از بلوچي است و ارتباطي با تركي قشقايي ندارد.