مقاله بررسي ارتباط بين علايم دو چشمي و اختلالات نقطه نزديك تقارب و تقارب پرشي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي زاهدان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در افق دانش از صفحه ۴۴ تا ۴۹ منتشر شده است.
نام: بررسي ارتباط بين علايم دو چشمي و اختلالات نقطه نزديك تقارب و تقارب پرشي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي زاهدان
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تقارب پرشي
مقاله ديد دو چشمي
مقاله نقطه نزديک تقارب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مومني مقدم حامد
جناب آقای / سرکار خانم: انصاري حسين
جناب آقای / سرکار خانم: محجوب منيره
جناب آقای / سرکار خانم: احساني مرضيه
جناب آقای / سرکار خانم: ايران دوست فرنوش
جناب آقای / سرکار خانم: جدي سميه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: از آن جا كه اختلالات ديد دو چشمي به ويژه اختلالات تقاربي در بين دانشجويان از شيوع بالايي برخوردار بوده و باعث ايجاد علايمي از جمله خستگي و علايم دوچشمي و سردرد هنگام انجام كار نزديك يا مطالعه شده و روند انجام فعاليت هاي آن ها را با مشكل مواجه مي كند، اين مطالعه به منظور بررسي ارتباط بين علايم دوچشمي و اختلالات نقطه نزديك تقارب و تقارب پرشي در دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي زاهدان انجام شد.
روش تحقيق: در اين مطالعه مقطعي، تعداد ۱۸۱ نفر از دانشجويان به صورت تصادفي ساده انتخاب و به دو گروه علامت دار و بدون علامت تقسيم شدند. در ابتدا عيوب انكساري افراد با روش رتينوسكوپي تعيين و در صورت نياز اصلاح شد. جهت ارزيابي وضعيت تقارب از تست نقطه نزديك تقارب و تقارب پرشي استفاده شد. نقطه نزديك تقارب با نزديك ترين نقطه اي كه در آن نقطه فرد جسم مورد نظر را يكي مي بيند، با استفاده از يك حرف با اندازه  6.9از چارت اسنلن كوچك شده تعيين و تقارب پرشي نيز با قرار دادن دو جسم در فواصل ۱۵ و ۵۰ سانتي متري از چشم ها در امتداد صفحه مياني به صورت كيفي مشخص شد. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه ۱۵ با استفاده از آمار توصيفي و تحليلي (آزمون t مستقل، مجذور كاي و منحني ROC) تحليل شدند.
يافته ها: از ۱۸۱ فرد شركت كننده در اين مطالعه ۵۶ نفر ( ۳۰٫۹درصد) علايم دار و ۱۲۵ نفر (۶۹٫۱ درصد) بدون علايم دوچشمي بودند. ميانگين نقطه نزديك تقارب در كل افراد و در دو گروه علايم دار و بدون علايم به ترتيب ۱۰٫۹۵، ۱۵٫۲۰ و ۹٫۰۵ سانتي متر بود. شيوع حالت هاي طبيعي تقارب پرشي در كل افراد و در دو گروه علايم دار و بدون علايم به ترتيب۷۲٫۴، ۳۷٫۵ و ۸۸ درصد بود. در اين مطالعه، اختلاف معني داري بين علايم و نقطه نزديك تقارب (P<0.001) و بين علايم و تقارب پرشي (P<0.001) به دست آمد.
نتيجه گيري: غير طبيعي بودن نقطه نزديك تقارب و تقارب پرشي مي تواند باعث ايجاد علايم ديد دوچشمي شود، لذا استفاده از اين دو تست در ارزيابي وضعيت سيستم تقاربي مفيد مي باشد تا در صورت وجود اختلال در عملكرد سيستم تقاربي معاينه كننده اقدام درماني مناسب را انتخاب نمايد، كه در اغلب اوقات به راحتي مي توان مشكل را با تمرينات بينايي اصلاح كرد.