مقاله بررسي امکان افزايش عملکرد دانه از طريق افزايش وزن دانه در ژنوتيپ هاي گندم زمستانه و بينابين با دستکاري در ظرفيت مخزن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله علوم زراعي ايران از صفحه ۷۶ تا ۸۴ منتشر شده است.
نام: بررسي امکان افزايش عملکرد دانه از طريق افزايش وزن دانه در ژنوتيپ هاي گندم زمستانه و بينابين با دستکاري در ظرفيت مخزن
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آبياري
مقاله انتقال مواد پرورده
مقاله تنش خشکي انتهاي فصل
مقاله حذف سنبلچه،گندم بينابين و وزن دانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محفوظي سيروس
جناب آقای / سرکار خانم: جاسمي سيدشهريار

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
 دستکاري و تغيير در اندازه و ظرفيت مخزن (دانه) بمنظور آگاهي از پتانسيل وزن دانه ارقام گندم و درک اين نکته که آيا امکان افزايش عملکرد دانه از طريق افزايش وزن دانه وجود دارد، يکي از شرط هاي مهم براي افزايش عملکرد دانه در واحد سطح است. اين آزمايش با استفاده از روش حذف مصنوعي سنبلچه ها و با هدف بررسي امکان افزايش عملکرد دانه از طريق افزايش وزن دانه در سال هاي زراعي ۱۳۸۴-۱۳۸۲ با پنج ژنوتيپ گندم زمستانه و بينابين در ايستگاه هاي اردبيل و کرج در دو شرايط آبياري معمولي و تنش خشکي انتهاي فصل (قطع آبياري بعد از مرحله سنبله رفتن) در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي در سه تکرار اجرا شد. براي بررسي تغيير در اندازه مخزن و امکان افزايش ميزان انتقال مواد پرورده به دانه ها، ۲۵ و ۵۰ درصد گلچه ها بعد از زمان گرده افشاني به طور مصنوعي حذف شدند. نتايج تجزيه واريانس مرکب در شرايط آبياري معمول نشان دهنده تفاوت معني دار بين ژنوتيپ ها بود. در اين شرايط رقم گاسپارد با عملکرد دانه ۷۲۸۸ کيلوگرم در هکتار بالاترين عملکرد دانه را داشت، ولي در شرايط تنش، ژنوتيپ ها از نظر عملکرد دانه تفاوتي نداشتند. نتايج تجزيه مرکب (دو سال و دو مکان) اثر حذف سنبلچه و ژنوتيپ ها بر وزن دانه در شرايط آبياري معمول حاکي از آن بود که اثرات سال در مکان و ژنوتيپ در سطح احتمال يک درصد و اثر حذف سنبلچه و سال در مکان در ژنوتيپ در سطح احتمال پنج درصد معني دار بودند. همچنين نتايج تجزيه مرکب (دو مکان) در شرايط تنش خشکي انتهاي فصل نشان داد که اثرات مکان و حذف سنبلچه، در سطح احتمال يک درصد معني دار بود. حذف سنبلچه ها در شرايط آبياري معمول پس از اعمال تيمارهاي ۲۵ و ۵۰ درصد حذف سنبلچه، به ترتيب باعث افزايش ۱۳ و ۱۸ درصد در ميانگين وزن دانه هاي باقيمانده (در مقايسه با شاهد) شد، ولي در شرايط تنش خشکي انتهاي فصل، هر دو تيمار حذف سنبلچه باعث افزايش وزن دانه به ميزان ۲۴ درصد در مقايسه با شاهد شدند که حاکي از عدم وجود محدوديت در ظرفيت مخزن و امکان افزايش عملکرد دانه از طريق وزن دانه در هر دو شرايط محيطي (آبياري معمول و تنش خشکي) و به ويژه در شرايط تنش خشکي انتهاي فصل است.