مقاله بررسي اپيدميولوژيک وضعيت سلامت مفصل گيجگاهي – فکي در نوجوانان ۱۱-۱۴ ساله مشهد در سال ۱۳۸۷ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دندانپزشکي (جامعه اسلامي دندانپزشکان ايران) از صفحه ۲۴۵ تا ۲۵۳ منتشر شده است.
نام: بررسي اپيدميولوژيک وضعيت سلامت مفصل گيجگاهي – فکي در نوجوانان ۱۱-۱۴ ساله مشهد در سال ۱۳۸۷
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بررسي اپيدميولوژيک
مقاله وضعيت سلامت
مقاله مفصل گيجگاهي فکي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شجاعي پور رضيه
جناب آقای / سرکار خانم: فياض منفرد حسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: در سالهاي اخير، تعداد بيماران مبتلا به اختلالات گيجگاهي – فکي(Temporomandibular Disorder: TMD)  افزايش يافته است. هدف از اين مطالعه بررسي اپيدميولوژيک وضعيت سلامت مفصل گيجگاهي-فکي در نوجوانان ۱۱-۱۴ ساله مشهد مي باشد.
روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي – مقطعي تعداد ۱۰۶۶ دانش آموز ۱۱-۱۴ساله، به روش نمونه برداري خوشه اي انتخاب شدند. براي هر دانش آموز يک پرسشنامه اطلاعاتي که شامل دو بخش تاريخچه و معاينه باليني بود، تکميل گرديد. تاريخچه در ارتباط با علايم و نشانه هاي
TMD بود و معاينات باليني شامل معاينه مفصل گيجگاهي – فکي در دو حالت استراحت و حرکت فک، لمس عضلات، انحراف فک محدوديت در حرکات فک، اکلوژن و نهايتا تماسهاي پيش رس در حرکات طرفي منديبل بود. داده هاي اين مطالعه به کمک آناليزهاي آماري Chi-square وLogistic regression  و Pv=0.05 مورد تحليل قرار گرفت.
يافته ها: شيوع
TMD ، %۲۳٫۵ و شايعترين علامت TMD درد در عضلات جونده بود و بعد به ترتيب درد در مفصل حين حرکات فک، کليک مفصل(Clicking) ، سر درد، انحراف مداوم تا انتهاي مسير بازکردن دهان(Deflection) ، درد در مفصل حين استراحت، به دنبال انحراف اوليه برگشت فک به خط وسط در انتهاي مسير بازکردن دهان (Deviation)، محدوديت در حرکات خارج مرکزي و محدوديت در باز کردن دهان قرار داشتند. شايعترين عامل ايجاد کننده TMD تماسهاي پيش رس در سمت تعادل (Balancing side) بود و بعد به ترتيب عادات پارافانکشنال، تروماي صورت، قرارگيري عادتي دست يک طرف و يا زير چانه، مال اکلوژن ديپ بايت (Deepbite) و جويدن غذا از يک سمت قرار داشت.
نتيجه گيري: شايعترين علامتTMD ، درد در عضلات جونده بود و شايعترين عامل ايجادکننده TMD تماسهاي پيش رس در سمت تعادل بود.