مقاله بررسي برخي صفات كمي و كيفي ژنوتيپ هاي اميدبخش چغندرقند در شرايط تنش خشكي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در مجله چغندرقند از صفحه ۱۱۳ تا ۱۲۳ منتشر شده است.
نام: بررسي برخي صفات كمي و كيفي ژنوتيپ هاي اميدبخش چغندرقند در شرايط تنش خشكي
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنش خشکي
مقاله تنش اول فصل
مقاله تنش مداوم در فصل
مقاله ژنوتيپ
مقاله چغندرقند
مقاله شاخص تحمل به خشکي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فتح اله طالقاني داريوش
جناب آقای / سرکار خانم: صادق زاده حمايتي سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: مطلوبي فرشيد
جناب آقای / سرکار خانم: خياميم سمر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين تحقيق به منظور ارزيابي هشت ژنوتيپ جديد چغندرقند نسبت به خشكي در سه تيمار متفاوت آبياري (حالت معمول، تنش اول فصل و تنش مداوم در طول فصل) طي سال هاي ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ در ايستگاه تحقيقاتي مهندس مطهري موسسه تحقيقات چغندرقند کرج اجرا شد. اين هشت ژنوتيپ حاصل اجراي طرح هاي تحقيقاتي قبلي در موسسه تحقيقات چغندرقند بودند و از بين ده ها ژنوتيپ مورد بررسي انتخاب شدند. ژنوتيپ هاي مذكور واكنش متفاوتي به تنش خشكي داشتند كه جهت ارزيابي دقيق تر در اين تحقيق در نظر گرفته شدند. اين آزمايش به صورت کرت هاي خردشده (سطوح مختلف خشكي در كرت هاي اصلي و ژنوتيپ ها در كرت هاي فرعي) در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي با چهار تكرار اجرا شد. نتايج نشان داد تيمار بدون تنش (آبياري پس از هر ۸۰ ميلي متر تبخير از تشتك كلاسA ) و تنش اول فصل (سه بار آبياري جهت استقرار بوته ها، عدم آبياري تا ۵۰۰ ميلي متر تبخير از تشتک کلاس A و سپس تداوم آبياري به شکل نرمال) از نظر عملکرد ريشه، عملکرد شکرسفيد و نسبت وزن ريشه به اندام هوايي در گروه آماري مشترک قرار گرفتند، اما راندمان مصرف آب با تنش اول فصل معادل ۳۵درصد نسبت به تيمار نرمال به طور معني دار افزايش يافت. در بين ژنوتيپ هاي مورد بررسي، ژنوتيپ هاي ۷۱۱۲، BP کرج و RS003 بيشترين عملکرد شکرسفيد، راندمان مصرف آب و شاخص تحمل به خشکي و ژنوتيپ۷۲۲۱-II  کمترين مقدار اين صفات را به خود اختصاص داد. عملکرد شکر سفيد، کارآيي مصرف آب و شاخص تحمل به خشکي ژنوتيپ I13*7221-II در مقايسه با ژنوتيپ۷۲۲۱-II  به ترتيب معادل ۲۲، ۴۹، ۶۲ و ۱۸۷ درصد بيش تر بود و از ثبات عملکرد بهتري در شرايط تنش برخوردار بود. با توجه به نتايج اين مطالعه، به نظر مي رسد كه مي توان از ژرم پلاسم چغندر علوفه اي كه از توانايي بيشتري در خصوص توليد ريشه در شرايط خشكي برخوردار هستند، در برنامه هاي اصلاحي استفاده کرد. احتمالا با انتقال صفت توليد ريشه مناسب اين نوع ژنوتيپ ها به چغندرقند در شرايط خشكي مي توان به پيشرفت هاي مناسبي در زمينه تحمل به خشكي چغندرقند دست يافت.