مقاله بررسي تاثير اكسيژن درماني تكميلي بر ميزان بروز و شدت تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي سزارين به روش بي حسي نخاعي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي كردستان از صفحه ۲۶ تا ۳۵ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير اكسيژن درماني تكميلي بر ميزان بروز و شدت تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي سزارين به روش بي حسي نخاعي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تهوع و استفراغ
مقاله اكسيژن تراپي تكميلي
مقاله جراحي سزارين
مقاله بي حسي نخاعي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صيدي جمال
جناب آقای / سرکار خانم: فرهادي فر فريبا
جناب آقای / سرکار خانم: قدمي نگين
جناب آقای / سرکار خانم: زندوكيلي فرناز
جناب آقای / سرکار خانم: روشني دائم
جناب آقای / سرکار خانم: طيفوري لادن
جناب آقای / سرکار خانم: اماني صفورا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تهوع و استفراغ يكي از عوارض شايع بعد از عمل جراحي است و در حدود ۲۰ – ۷۰ درصد كل اعمال جراحي ديده مي شود كه بستگي به روش بيهوشي و عواملي همچون وضعيت هموديناميك، غلضت اكسيژن، درد و غيره دارد. در مطالعاتي تجويز اكسيژن با غلظت بالاتر در طي اعمال جراحي منجر به كاهش تهوع و استفراغ شده است و در بعضي مطالعات ديگر تاثيري در كاهش تهوع و استفراغ نداشته است. در مطالعه حاضر تاثير اكسيژن درماني تكميلي بر ميزان بروز و شدت تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي سزارين به روش بي حسي نخاعي بررسي شده است.
روش بررسي: اين كار آزمايي باليني بر روي ۱۲۲ زن كانديد سزارين به صورت تصادفي در دو گروه مداخله و كنترل انجام شد. براي گروه مداخله، حين عمل جراحي و پس از اتمام عمل جراحي در ريكاوري به صورت مداوم و در بخش بعد از زايمان به مدت ۶ ساعت به صورت متناوب با استفاده از ماسك ونچوري به ميزان ۸۰ درصد معادل ۱۲ ليتر در دقيقه تا شش ساعت استفاده شد و در گروه كنترل اقدامات روتين انجام شد (۳۰ درصد اكسيژن معادل ۳ – ۵ ليتر در دقيقه با ماسك معمولي). ميزان بروز و شدت تهوع و استفراغ در حين عمل جراحي و تا ۶ ساعت بعد از عمل جراحي در ريكاوري و بخش بعد از زايمان در برگ ثبت اطلاعات درج گرديد.
يافته ها: بر اساس نتايج حاصله ميزان بروز تهوع حين عمل جراحي در دو گروه اختلاف آماري معني داري نداشت و بعد از عمل جراحي در بخش ريكاوري و بعد از زايمان در گروههاي مداخله و كنترل اختلاف آماري معني دار بود.(p<0.01)  ميزان بروز استفراغ حين عمل جراحي و در بخش بعد از زايمان در گروههاي مداخله و كنترل اختلاف آماري معني داري نداشت اما در بخش ريكاوري اختلاف معني دار بود.(p<0.001) شدت تهوع در گروه هاي مداخله و كنترل حين عمل جراحي، در بخش ريكاوري و تا ۶ ساعت بعد از عمل جراحي در بخش بعد از زايمان اختلاف آماري معني داري داشت و شدت تهوع در گروه كنترل بيشتر بود.(p<0.05)  
نتيجه گيري: در اين مطالعه نشان داده شد كه دريافت اكسيژن اضافي حين و بعد از عمل جراحي در پيشگيري از بروز تهوع و استفراغ حين عمل جراحي موثر نبود اما بعد از عمل جراحي سزارين در بخش ريكاوري در پيشگيري از بروز و كاهش شدت استفراغ و تهوع به روش بي حسي نخاعي موثر بود. اكسيژن مكمل نياز به داروهاي ضد استفراغ را در اين بيماران كاهش داد.