مقاله بررسي تاثير حرکت زودرس برعملکرد ترميم تاندون هاي فلکسور انگشتان دست که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در پژوهش در پزشکي از صفحه ۳۵ تا ۳۸ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير حرکت زودرس برعملکرد ترميم تاندون هاي فلکسور انگشتان دست
این مقاله دارای ۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ترميم تاندون
مقاله حرکت زودرس
مقاله Buck-Gramcko

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ياوري مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: محمدصادقي شاهين
جناب آقای / سرکار خانم: مظفري ناصر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: استفاده از آتل و بي حرکتي اندام پس از ترميم تاندون ها بخشي از درمان روتين آسيب تاندون ها است، اما در خصوص مدت زمان بي حرکتي اندام اختلاف نظر وجود دارد، زيرا بخشي از عوارض آسيب تاندون به بي حرکتي طولاني مدت عضو آسيب ديده باز مي گردد. لذا در اين مطالعه حرکت زودرس و بي حرکتي طولاني به دنبال ترميم تاندون هاي فلکسور انگشتان دست مورد مقايسه قرار گرفت.
روش بررسي: در اين کارآزمايي باليني شاهددار تصادفي شده، ۲۴۰ بيمار مبتلا به آسيب حاد تاندون هاي فلکسور عمقي انگشتان دست در Zone II  وارد مطالعه شدند. بيماران دچار آسيب هم زمان تاندون هاي اکستانسور دست، آسيب هم زمان هر دو سطح دست، شکستگي استخوان در عضو مبتلا و آسيب عصبي هم زمان از مطالعه خارج شدند. تمام بيماران تحت عمل جراحي تاندون به روش هاي معمول قرار گرفتند. در ۴۸ بيمار (گروه مورد) بي حرکتي عضو آسيب ديده پس از ۱۴ روز برداشته شد، اما در ۱۹۲ بيمار (گروه شاهد) بي حرکتي عضو تا ۲۸ روز ادامه داشت. پس از اتمام بي حرکتي، هر دو گروه به مدت ۳ ماه تحت فيزيوتراپي قرار گرفتند. در پايان سه ماه عملکرد عضو با روش Buck-Gramcko ارزيابــي و با آزمون کاي دو مورد قضاوت آماري قرار گرفت.
يافته ها: اين مطالعه روي ۲۴۰ نفر و ۲۵۲ تاندون (۱۸۵ تاندون در گروه شاهد ۱۸۵ و ۶۷ تاندون در گروه مورد) انجام شد. در گروه شاهد، عملکرد عالي در ۷۲ درصد، خوب در ۱۷ درصد، متوسط در ۶ درصد و ضعيف در ۵ درصد موارد مشاهده شد، در حالي که نوع عملکرد درگروه مورد به ترتيب ۶۷، ۱۶، ۹ و ۸ درصد بود (NS)در گروه مورد ۲ مورد (۳ درصد) در طي مدت فيزيوتراپي و پيگيري دچار پارگي کامل شدند که مجددا تاندون ترميم گرديد.
نتيجه گيري: حرکت دادن عضو پس از ۱۴ روز نتايج درماني قابل قبولي داشته و درصورت وجود تيم فيزيوتراپي مناسب و همکاري بيمار و خانواده، مي توان بي حرکتي عضو را به ۳ – ۲ هفته کاهش داد.