مقاله بررسي تاثير حمايت اجتماعي بر کنترل و درمان بيماري ديابت نوع دو در يزد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد و شهريور ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني شهيد صدوقي يزد از صفحه ۲۷۷ تا ۲۸۳ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير حمايت اجتماعي بر کنترل و درمان بيماري ديابت نوع دو در يزد
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت
مقاله خود مراقبتي
مقاله حمايت اجتماعي
مقاله يزد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زارع شاه آبادي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي زاده ميمندي مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي صدرآبادي فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: بيماري ديابت از شايعترين بيماري هاي مربوط به سوخت و ساز بدن است که منجر به عوارض ناتوان کننده مي شود. اين بيماري در يزد به دليل بالا بودن ميزان شيوع، يک مشکل جدي براي سلامت مردم استان محسوب مي گردد. هدف از اين تحقيق بررسي تاثير حمايت اجتماعي بر برنامه هاي درماني و کنترلي ديابت نوع دو در يزد است.
روش بررسي: مطالعه از نوع توصيفي، تبييني و از نظر زماني مقطعي مي باشد. جامعه آماري تحقيق شامل ۴۹۹۰ نفر از بيماران مبتلا به ديابت تحت پوشش مرکز ديابت يزد مي باشند. از بين اين تعداد ۲۵۶ نفر با استفاده از فرمول کوکران و به روش تصادفي ساده انتخاب و با آنها مصاحبه سازمان يافته انجام شد.
نتايج: %۶۴٫۶ از بيماران زن و %۳۵٫۴ آنها مرد بودند. ميانگين سني پاسخگويان ۵۶ سال بود. بين ميزان حمايت اجتماعي درک شده و ميزان پيروي از فعاليت هاي خود مراقبتي رابطه مستقيم و معني دار (P=0.001، r=0.193)، بين ميزان رفتارهاي تقويت کننده مثبت دريافت شده و پيروي از فعاليت هاي خود مراقبتي رابطه مستقيم و معني دار (P=0.000، r=0.455) و بين ميزان رفتارهاي حمايتي نادرست دريافت شده و پيروي از فعاليتهاي خود مراقبتي رابطه معني داري وجود نداشت (p=0.141) در مجموع دو متغير رفتارهاي تقويت کننده مثبت و رفتارهاي حمايتي نادرست، حدود ۲۵ درصد واريانس متغير ميزان پيروي از رفتارهاي خود مراقبتي را در مدل رگرسيوني تبيين مي کنند.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه حاکي از آن است که با افزايش دريافت رفتارهاي تقويت کننده مثبت از سوي فرد مبتلا به ديابت و کاهش دريافت رفتارهاي حمايتي نادرست، فرد بيمار به ميزان بيشتري از رفتارهاي خود مراقبتي که منجر به کنترل ديابت وي مي شوند، پيروي خواهد کرد. همچنين افزايش حمايت اجتماعي درک شده بيمار منجر به افزايش پيروي وي از رفتارهاي خود مراقبتي مي گردد.