مقاله بررسي تاثير دو روش ساكشن تراشه با سيستم باز و فايبراپتيك در بيماران تحت تنفس مكانيكي بستري در بخش مراقبت هاي ويژه مركز آموزشي درماني آيت اله طالقاني در سال ۱۳۸۵ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۷ در مجله انجمن آنستزيولوژي و مراقبتهاي ويژه از صفحه ۲۱ تا ۲۹ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير دو روش ساكشن تراشه با سيستم باز و فايبراپتيك در بيماران تحت تنفس مكانيكي بستري در بخش مراقبت هاي ويژه مركز آموزشي درماني آيت اله طالقاني در سال ۱۳۸۵
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ساكشن باز و بسته
مقاله بيماران تحت تنفس مكانيكي
مقاله شنت ريوي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فرهادي خسرو
جناب آقای / سرکار خانم: اميني سامان جواد
جناب آقای / سرکار خانم: فخري محمود
جناب آقای / سرکار خانم: جلالوندي فرشته

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: بيماران بستري در بخش هاي مراقبت ويژه كه تحت حمايت طولاني مدت تنفسي قرار مي گيرند و دچار تغييرات آناتوميك و فيزيولوژيك ريوي خواهند شد. اين تغييرات به صورت كاهش حجم هاي موثر ريوي به دنبال تجمع ترشحات ريوي و آتلكتازي ايجاد مي شود كه در نتيجه موجب كاهش تبادل گازهاي خون شرياني و آلوئولي مي گردد. حاصل اين امر شنت ريوي بيش از حد و افت نسبت تهويه به جريان خون مي شود. از راه هاي موثر در پيشگيري از اين مشكل فيزيوتراپي قفسه صدري، تعويض و جابه جايي لوله تراشه و ساكشن به موقع ريه است. مطالعه حاضر به منظور بررسي تاثير دو شيوه ساكشن ريه به صورت باز و بسته (فايبراپتيك) در بيماران تحت تنفس مكانيكي بستري در بخش هاي مراقبت ويژه صورت گرفته است.
مواد و روش ها: در اين بررسي تعداد ۴۵ نفر از بيماراني كه در بخش مراقبت ويژه مركز آموزشي درماني طالقاني بستري بودند و حداقل ۴۸ ساعت از تهويه مكانيكي آنها مي گذشت و فاقد بيماري زمينه اي ريوي بودند به عنوان نمونه انتخاب شدند؛ سپس آنها در دو گروه ۲۲ و ۲۳ نفري تقسيم شده و به روش متقاطع هر يك از دو گروه به تنهايي ابتدا با استفاده از شيوه باز و ۲۴ ساعت بعد با استفاده از شيوه فايبراپتيك تحت عمل ساكشن ريه قرار گرفتند. مقاومت راه هوايي، كمپليانس ريه و فشار گازهاي خون شرياني ۱۵ دقيقه قبل و ۱۵ دقيقه بعد از ساكشن با هر دو روش در نمونه ها اندازه گيري و در چك ليستي قيد گرديد.
داده ها با استفاده از آمار توصيفي و T زوج مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافته ها: يافته هاي اين بررسي نشان داد فشار اكسيژن خون شرياني پس از ساكشن باز ۲۱۶ و پس از ساكشن بسته ۱۸۹٫۷ بود كه تفاوت اين دو مقدار معني دار (p=0.046) بود. همچنين فشار گاز كربنيك خون شرياني پس از ساكشن بسته (۳۸٫۸) به طور معني داري بيشتر از ميزان آن پس از ساكشن باز (۳۵٫۹) بود (p=0.001). ميانگين مقاومت راه هوايي پس از ساكشن باز و بسته به ترتيب ۲۵٫۴ و ۲۴٫۷ بود كه تفاوت اين دو مقدار معني دار بود (p=0.036). يافته ها در مورد ميانگين كمپليانس ريه نشان داد كه اين ميانگين پس از ساكشن باز ۴۵٫۹ و پس از ساكشن بسته نيز ۴۵٫۹ بود كه تفاوتي با هم نداشتند.
نتيجه گيري: علي رغم اينكه در مطالعات متعددي ساكشن بسته را از نظر صرف زمان، هزينه و تاثير بيشتر بر اكسيژن رساني به بيماران تحت تنفس مكانيكي و نيز كاهش مقاومت راه هوايي و افزايش كمپليانس ريه موثرتر عنوان كرده اند اما در بررسي ما ساكشن بسته تنها در كاهش مقاومت راه هوايي به طور معني داري نسبت به روش باز موثرتر بوده است، بنابراين بررسي بيشتر اين دو شيوه ساكشن به ساير همكاران پيشنهاد مي شود.