مقاله بررسي تاثير روشهاي آماده سازي پرسلن بر استحکام اتصال برشي براکت هاي استيل به پرسلن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دندانپزشکي (جامعه اسلامي دندانپزشکان ايران) از صفحه ۴۹ تا ۵۹ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير روشهاي آماده سازي پرسلن بر استحکام اتصال برشي براکت هاي استيل به پرسلن
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرسلن
مقاله باندينگ
مقاله براكت ارتودنسي
مقاله استحكام برشي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: علوي شيوا
جناب آقای / سرکار خانم: هورفر عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: در باندينگ به پرسلن، در عين ايجاد استحکام کافي در هنگام جدا کردن براکت ها نبايد به پرسلن آسيب برسد. هدف اين مطالعه مقايسه ده روش آماده سازي پرسلن جهت دستيابي به روش قابل اعتمادتر جهت باندينگ براکت هاي استيل مي باشد.
روش بررسي: در اين مطالعه تجربي، يکصد براکت استيل۳M  با رزين کامپوزيت Unite توسط ده روش مختلف آماده سازي سطح پرسلن، به يکصد قرص متحدالشکل پرسلن متصل به فلز باند شدند. روشهاي به کار رفته عبارت بودند از:
۱- عدم برداشت لعاب + سايلن
۲- عدم بـرداشت لعاب + اسيد فسفـريک + سايلن
۳- برداشت لعاب با فرز المـاسي
۴- برداشت لعاب با فـرز الماسي + سايلن
۵- برداشت لعاب با سندبلاست
۶- برداشت لعاب با سندبلاست + سايلن
۷- اچينگ اسيدهيدروفلوريک
۸- اچينگ اسيد هيدروفلوريک + سايلن
۹- ادغام دو روش پنج و هفت
۱۰- ادغام دو روش پنج و هشت
پس از باندينگ، نمونه ها در محيط مرطوب نگهداري و سپس تحت ترموسايکلينگ قرار گرفتند. استحکام اتصال برشي با دارتک اندازه گيري و نمونه ها پس از برداشتن براکت ها زير ميکروسکوپ نوري بررسي شدند. مقايسه استحکام اتصال برشي با آناليز واريانس يک طرفه و سپس آزمون Dunnett,c انجام گرديد. جهت مقايسه الگوي شکست و کيفيت سطح پرسلن، از آزمون Kruskall-Wallis و آزمون Mann Whitney استفاده شد.
يافته ها: در گروههاي اول، پنجم و سوم استحکام اتصال کافي ايجاد نشد. روشهاي ديگر قادر به ايجاد استحکام اتصال کافي و يا بيش از حد نياز ارتودنتيک بودند. تنها در روش عدم برداشت لعاب + اسيد فسفريک + سايلن و روش اچينگ باHF ، آسيب وارده به پرسلن صفر يا حداقل بود، p<0.0005 و در روشهايي که استحکام اتصال قويتر ايجاد مي کردند آسيب بيشتري نيز به پرسلن وارد مي شد.
نتيجه گيري: روش عدم برداشت لعاب، اسيدفسفريک، سايلن و نيز روش اچينگ اسيد هيدروفلوريک براي باندينگ براکت هاي استيل به پرسلن به ويژه در نواحي قدامي بر ديگر روشها ارجحيت دارند.