مقاله بررسي تاثير ملاتونين بر افسردگي ناشي از ديابت القا شده با استرپتوزوتوسين در موش صحرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد ۱۳۸۹ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۱۶ تا ۲۴ منتشر شده است.
نام: بررسي تاثير ملاتونين بر افسردگي ناشي از ديابت القا شده با استرپتوزوتوسين در موش صحرايي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت
مقاله ملاتونين
مقاله افسردگي
مقاله آزمون شنا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بابايي بالدرلو فرين
جناب آقای / سرکار خانم: زارع صمد
جناب آقای / سرکار خانم: حيدري رضا
جناب آقای / سرکار خانم: فرخي فرح

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: اختلال در عملكرد سيستم آمينرژيك مركزي منجر به بروز عارضه افسردگي در بيماري ديابت مي گردد. با توجه به تاثيرگذاري محدود داروهاي ضدافسردگي حاضر، بررسي گزينه هاي درماني جديد با ويژگي تعديل كنندگي سيستم آمينرژيك مركزي ضروري بنظر مي رسد. هدف از انجام اين مطالعه ارزيابي اثرات احتمالي ضد افسردگي ملاتونين در موش هاي صحرائي ديابتي بود.
روش كار: در اين مطالعه كه از نوع تجربي بود از ۴۰ راس موش صحرايي نر نژاد ويستار با محدوده وزني ۲۰۰±۲۰ گرم استفاده شد. حيوانات به چهار گروه ده تايي: شاهد، ملاتونين، ديابتي و ديابتي دريافت كننده ملاتونين تقسيم شدند. القا ديابت با تزريق داخل صفاقي  50mg/kg (i.p.) استرپتوزوتوسين انجام گرفت. ملاتونين (۱۰mg/kg/day i.p.)،۷۲  ساعت پس از القا ديابت، بمدت ۵ هفته تزريق گرديد. در پايان دوره تيمار جهت بررسي ميزان افسردگي و مكانيسم احتمالي بروز آن، آزمون هاي شناي اجباري پيراسته و آزمون جعبه باز انجام شد. در آزمون شنا مدت زمان حركات صعودي، شنا و بي تحركي و در آزمون جعبه باز تعداد واحدهاي حركتي حيوان محاسبه گرديد. تحليل داده ها با آناليز واريانس يك طرفه و متعاقب آن آزمون توكي HSD با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۱۵ انجام گرفت.
يافته ها: ابتلا به ديابت منجر به افزايش معني دار (P<0.05) مدت زمان بي تحركي و حركت صعودي طي آزمون شنا (بترتيب بعنوان شاخص هاي افسردگي و فعاليت سيستم نور آدرنرژيك) در مقايسه با حيوانات شاهد گرديد. مدت زمان شنا (شاخص فعاليت سيستم سروتونرژيك) و ميزان فعاليت حركتي (شاخص فعاليت سيستم دوپامينرژيك) در حيوانات ديابتي در مقايسه با گروه شاهد بطور معني داري (P<0.05) كاهش يافت. تزريق روزانه ملاتونين به حيوانات ديابتي، شاخص هاي رفتاري مذكور را بطور معني دار (P<0.05) در مقايسه با حيوانات گروه ديابتي تعديل نمود. ملاتونين ميزان فعاليت حركتي حيوانات غيرديابتي را بطور معني دار (P<0.05) در مقايسه با حيوانات گروه شاهد كاهش داد، در حالي كه تاثير معني داري بر شاخص هاي زماني حركات صعودي و شنا و بي تحركي در حيوانات غيرديابتي دريافت كننده اين هورمون نداشت.
نتيجه گيري: ملاتونين با تعديل فعاليت سيستم آمينرژيك مركزي از تشديد افسردگي در بيماري ديابت جلوگيري مي كند.