مقاله بررسي تخلص در غزل هاي نظيره وار دوره بازگشت ادبي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۹ در فنون ادبي از صفحه ۳۱ تا ۴۸ منتشر شده است.
نام: بررسي تخلص در غزل هاي نظيره وار دوره بازگشت ادبي
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دوره بازگشت ادبي
مقاله نظيره سرايي
مقاله سعدي
مقاله حافظ
مقاله تخلص
مقاله غزلسرايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي پوراناري زهره
جناب آقای / سرکار خانم: ملك ثابت مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: جلالي پندري يداله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تخلص در غزل، ذكر نام شعري شاعر، در پايان غزل است كه بعد از دوره مغول رواج يافت، گرچه پيش از آن نيز، بعضي از شاعران، تخلص خود را در غزل ذكر مي كردند. شاعران دوره بازگشت در سرودن غزل، از سعدي و حافظ پيروي مي كردند و مي خواستند در هر مورد، روش استادان خود را كاملا تقليد كنند؛ از اين رو، در ذكر تخلص غزل نيز، از اين دو استاد غزل پيروي مي كردند. معمولا تخلص در آخرين بيت غزل ذكر مي شود؛ اما گاه غزلسرايان، به دلايلي، از جمله مدح و نيز آوردن تمثيل، تخلص را در بيت ماقبل آخر ذكر كرده اند. بندرت شاعران بنا به دلايلي چون ناتمام ماندن غزل و نيز به سبب آن كه نخواسته اند نام شعري خود را در كنار نام ممدوح بياورند، تخلص خود را ذكر نكرده اند و اغلب ضمير «من» را جايگزين تخلص خود ساخته اند. در اين مقاله، همچنين به زاويه ديد در تخلص، ايهام در تخلص، صفت هاي تخلص و مضاميني كه در كنار تخلص مي آيد، پرداخته مي شود. علاوه بر اين در اين مقاله، تخلص در غزل هاي نظيره وار دوره بازگشت با تخلص در غزل سعدي و حافظ مقايسه مي گردد تا جنبه هاي خاص كاربرد تخلص در غزل اين دو استاد غزلپرداز مشخص شود و ميزان تقليد نظيره سرايان در كاربرد تخلص روشن گردد.