مقاله بررسي تزريق همزمان سلولهاي بنيادي عصبي و (-)- دپرنيل در بهبود ضايعه نخاعي Contusion در موش صحرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در ياخته از صفحه ۴۱۱ تا ۴۲۰ منتشر شده است.
نام: بررسي تزريق همزمان سلولهاي بنيادي عصبي و (-)- دپرنيل در بهبود ضايعه نخاعي Contusion در موش صحرايي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ضايعه نخاعي
مقاله Contusion
مقاله سلول بنيادي دپرنيل
مقاله نورون هاي حرکتي
مقاله سلولهاي بنيادي عصبي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ايزدپناه اسماعيل
جناب آقای / سرکار خانم: فتحي فردين
جناب آقای / سرکار خانم: حسن زاده كامبيز
جناب آقای / سرکار خانم: عسگري عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف: بررسي بهبودي عملکردي ناشي از (-)- دپرنيل و سلولهاي بنيادي عصبي (Neural Stem Cells; NSCs) در مدل ضايعه نخاعيContusive  در رت.
مواد و روشها: ۲۴ سر رت ماده سالم نژاد
Sprague Dawley وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفي و مساوي (n=6) به گروههاي کنترل، شم، دريافت کننده NSCs و دريافت کننده همزمان NSCs و (-)- دپرنيل تقسيم شدند. همه حيوانات در سطح مهره T13 لامينکتومي شدند. در گروههاي کنترل،NSCs  و دريافت کننده همزمان NSCs و (-)- دپرنيل ضايعه contusion بر اساس تکنيکWeight Dropping  ايجاد گرديد. (-)- دپرنيل روزانه با دوز ۰٫۱ ميلي گرم به ازاي کيلوگرم وزن بدن در گروه دريافت کننده همزمان NSCs و (-)- دپرنيل و در گروه کنترل،NSCs  و شم به همان ميزان نرمال سالين به صورت داخل صفاقي به مدت ۱۴ روز تزريق گرديد. در گروههاي NSCs و دريافت کننده همزمان NSCs و (-)- دپرنيل در روز نهم بعد از آسيب ۱۰۰۰۰۰ سلول بنيادي عصبي نشاندار با هدايت استرئوتاکسيک پيوند شد. تست حرکتي (Basso Beattie Bresnahan; BBB)، در روز اول بعد از ايجاد ضايعه و در آخر هر هفته تا پايان هفته هشتم در همه گروهها انجام شد. حجم حفره، حجم بافت باقيمانده و تعداد نورونهاي حرکتي در مقاطع انجمادي محل ضايعه محاسبه و با هم مقايسه گرديدند (ANOVA). همچنين تمايز سلولهاي پيوند شده به آستروسيت، اليگودندروسيت و نورون توسط ايمونوهيستوشيمي بررسي شد.
يافته ها: توانايي حرکتي گروه دريافت کننده همزمان NSCs و (-)- دپرنيل در مقايسه با گروه کنترل و NSCs، در پايان مطالعه، به طور معني داري افزايش نشان داد. در بررسي بافت باقيمانده نخاع و تعداد متوسط نورونهاي حرکتي هم افزايش معني داري در گروه NSCs و دريافت کننده همزمان NSCs و (-)- دپرنيل نسبت به کنترل مشاهده شد (P<0.05). همچنين در بررسي ايمونوهيستوشيمي، سلولهاي پيوند شده در پايان مطالعه زنده بودند و در هر دو گروه به نورون، آستروسيت و اليگودندروسيت تمايز يافتند، در گروه دريافت کننده همزمان NSC و (-)- دپرنيل سلولهاي پيوند شده، به طور عمده به يکي از رده هاي سلولي بيان شده تمايز پيدا کرده بودند و پراکندگي بيشتري نيز داشتند در حالي که در گروه  NSCsسلولهاي پيوند شده در نزديکي حفره تشکيل شده در نخاع متمرکز بودند و تمايز کمتري را نشان دادند.
نتيجه گيري: اين تحقيق نشان داد که تجويز (-)- دپرنيل به همراه پيوند NSCs به احتمال با حفظ نورونهاي حرکتي و بافت نخاع و همچنين جايگزيني سلولهاي از بين رفته در نخاع، باعث بهبودي حرکتي بيشتري نسبت به NSCs به تنهايي، در مدل ضايعه نخاعي Contusion در رت گرديده است.