مقاله بررسي تطبيقي «طرح» و «توقيعه» در ادب پارسي و عربي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در پژوهش هاي ادب عرفاني (گوهر گويا) از صفحه ۵۵ تا ۸۴ منتشر شده است.
نام: بررسي تطبيقي «طرح» و «توقيعه» در ادب پارسي و عربي
این مقاله دارای ۳۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شعر کوتاه
مقاله طرح
مقاله توقيعه
مقاله ايجاز
مقاله شعر پارسي
مقاله شعر عربي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كياني حسين
جناب آقای / سرکار خانم: ميرقادري سيدفضل اله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
شعر «طرح» در فارسي و «توقيعه» در عربي يكي از گونه هاي شعر امروز ايران و عرب است که با معنايي ژرف در قالب کلماتي اندک بيان شده است. قالب شعرهاي کلاسيک کوتاه فارسي و عربي جاي خود را در شعر مدرن به «طرح» و «توقيعه» داده است و از اوايل دهه هفتاد قرن بيستم شاعران فارسي و عربي به آن رسميت بخشيدند.
تاريخ شعر کوتاه فارسي به شعر کوتاه قديم و سپس به خسرواني ها و تاريخ شعر کوتاه عربي به توقيعات دوره عباسي باز مي گردد. مهمترين علل و اسباب پيدايش و انتشار اين گونه شعري عبارت است از: دگرگوني در جهان بيني، سرعت و شتاب، دگرگوني در ذوق و احساس جمعي، مشغله زياد و وقت اندک، سنت شکني و اثرپذيري از خارج.
اين گونه شعري در فارسي با شعرهاي کوتاه نيما آغاز شد و به وسيله شاعراني چون بيژن جلالي، ضيا الدين خالقي، محمد زهري، منصور اوجي و سيروس نوذري به اوج رسيد و در عربي از آثار امين الريحاني و جبران خليل جبران آغاز شد و به وسيله شاعراني چون عزالدين المناصره، أحمد مطر، مظفر نواب، إبراهيم نصراله، به اوج رسيد.
در اين پژوهش ويژگي هاي «طرح» و «توقيعه» از جمله زبان، وزن و قافيه، ايجاز؛ طنز، هنجارگريزي معنايي، جذابيت موضوع، مورد بررسي قرار گرفته و ثابت شده است هر چند اين گونه شعري متاثر از گونه هاي خارجي است؛ ولي هرگز تقليد و نمونه برداري از آن اشعار نبوده؛ بلكه ريشه در شعر کهن ادبيات فارسي و عربي دارد.