مقاله بررسي تغييرات جمعيتي و اثرگذاري هاي آن بر تغييرات كاربري اراضي (مطالعه موردي: منطقه بالاطالقان) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مرتع و آبخيزداري (منابع طبيعي ايران) از صفحه ۷۵ تا ۸۸ منتشر شده است.
نام: بررسي تغييرات جمعيتي و اثرگذاري هاي آن بر تغييرات كاربري اراضي (مطالعه موردي: منطقه بالاطالقان)
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کاربري اراضي
مقاله دوركاوي
مقاله تغييرات جمعيتي
مقاله اراضي رها شده
مقاله طالقان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قرباني مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: مهرابي علي اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: ثروتي محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: نظري ساماني علي اكبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امروزه رشد جمعيت از يک سو و محدوديت منابع از سوي ديگر دست اندرکاران امر گسترش را با شگفتي مواجه ساخته است. تغييرات جمعيتي سبب تغيير فعاليت هاي اقتصادي شده و نقطه آغاز تغييرات كاربري اراضي به شمار مي رود. در واقع بهره برداري بي رويه، تغييرات نادرست كاربري اراضي و دست اندازي بشر به عرصه هاي منابع طبيعي، روز به روز بر برهم زدن تعادل هاي منطقه اي مي افزايد. در دهه هاي اخير شاهد تغيير کاربري اراضي در حوزه آبخيز طالقان هستيم. تحت اثر عوامل مختلفي پديده تغيير کاربري اراضي شکل گرفته است به طور مثال در اراضي رها شده، سطوحي از مراتع به مناطق مسکوني و ويلاسازي تبديل شده اند. منطقه طالقان به دليل نزديکي به مرکز جمعيتي تهران و شرايط ييلاقي از يک سده پيش محل رفت و آمد شمار زيادي از افراد براي بهره مندي از آب و هواي مناسب منطقه بوده است. يکي از عوامل مهم نيز تغييراتي است که در شمار جمعيت طالقان رخ داده است به گونه اي كه بر پايه آمار جمعيتي مي توان گفت جمعيت روستاهاي طالقان به شدت كاهش يافته است. همان طور که در ديگر مناطق ايران شاهد تغيير كاربري اراضي به ويژه مراتع هستيم، اين موضوع در منطقه طالقان نيز قابل ديدن است. اين نوشتار سعي دارد ارتباط بين تغييرات جمعيت را با تغييرات كاربري اراضي منطقه مورد بررسي و همچنين تعيين تغييرات كاربري اراضي را در طي يك دوره ۱۵ ساله بررسي نمايد براي تعيين تغييرات کاربري زمين از سامانه اطلاعات جغرافيايي و دورکاوي و روشهاي آماري به صورت توامان و نيز ماهواره لندست سنجنده هاي TM و ETM+ مربوط به سال هاي ۱۳۶۶ و ۱۳۸۰ بهره گيري شده است. همچنين آمار جمعيتي در اين ۲ سال تهيه شد و ضريب رشد جمعيت محاسبه شد. با توجه به نتايج بدست آمده نرخ اراضي رها شده در منطقه مورد بررسي مثبت بوده در واقع افزايش يافته و ديگر كاربري ها داراي نرخ تغيير منفي مي باشند. اين در حالي است كه ضريب رشد جمعيت در همه روستاها منفي بوده و جمعيت كاهش يافته است. روستاهاي منطقه از لحاظ بيشترين كاهش جمعيت و بيشترين سطح اراضي رها شده عبارت اند از گته ده، ناريان، نويز عليا، ديزان، جوستان، گراب، اورازان، نسا بالا، مهران، خچيره و دارپي. بنابراين شمار زيادي از افراد در طول اين چند سال مهاجرت كرده و جمعيت كاهش يافته و به دنبال اين روند گستره زيادي از مراتع (۳۷٫۸۸ درصد) كه در گذشته به ديمزار تبديل شده بودند هم اكنون به صورت اراضي رها شده در منطقه نمايان شده اند. در روستاي گته ده سطح اراضي مرتعي بيشترين كاهش و اراضي رها شده بيشترين افزايش را داشته است. در نهايت مي توان بيان كرد، بين نرخ رشد جمعيت و سطح اراضي رها شده رابطه منطقي وجود دارد.