مقاله بررسي تغييرات ميکروتوپوگرافي در طول گراديان چرا که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مرتع از صفحه ۳۴۵ تا ۳۵۶ منتشر شده است.
نام: بررسي تغييرات ميکروتوپوگرافي در طول گراديان چرا
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ميکروتوپوگرافي
مقاله مراتع اينچه برون
مقاله کانون بحران
مقاله چراي دام
مقاله پايداري اکوسيستم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رضاشاطري مريم
جناب آقای / سرکار خانم: سپهري عادل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
يکي از ويژگي هاي علفزارهاي مناطق بياباني وجود ميکروتوپوگرافي هايي است که ناشي از انباشت طولاني مدت رسوبات اطراف طوقه گياه است. ميکروتوپوگرافي تغييرات ارتفاعي کوچک مقياس (در حد ميلي متر يا سانتي متر) در وسعت چند متر (در يک فاصله افقي) است و مي تواند شامل پستي و يا بلندي سطح خاک باشد. چهارپايان بيشترين تاثير را بر ميکروتوپوگرافي سطح خاک دارند و اين تاثير با نزديکي به کانون بحران افزايش مي يابد. تغييرات در لکه هاي کوچک مقياس و کاهش ميکروتوپوگرافي مي تواند مقدمه اي براي تغييرات بزرگ مقياسي باشد که به بياباني شدن منتهي مي شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي وضعيت پايداري اکوسيستم در شرايط چرا و عدم چرا در مراتع شور روي اينچه برون؛ به مطالعه نوسانات ميکروتوپوگرافي سطح خاک (عمق حداکثر بين دو لکه گياهي متوالي) در طول يک گراديان چرا و مقايسه آن با حالت قرق پرداخته است. براي تحقق اين هدف، پس از تعيين يک نقطه مبدا به عنوان کانون بحران، با استفاده از روش شمارش دانگ، تعيين زون هاي چرايي انجام شد. برآورد تغييرات ارتفاعي سطح خاک نيز با استقرار ترانسکت در اطراف کانون، بحران انجام شد. نتايج حاصل از بررسي داده هاي صحرايي نشان داد که عمق گودي هاي کوچک مقياس موجود در اطراف کانون بحران بسيار بيشتر از عمق گودي هاي کوچک موجود در زون با چراي کمتر يا منطقه قرق شده است. به نظر مي رسد که در اثر چراي مفرط و طولاني مدت دام در منطقه مورد مطالعه، ابتدا کاهش پوشش و حذف گياهان موجود اتفاق افتاده و سطح خاک بدون پوشش افزايش يافته است و برآمدگي هاي کوچک سطح خاک نيز در اثر تردد دام حالت مسطح پيدا کرده اند، پس از آن ادامه چراي شديد بر تاثير عوامل فرساينده از قبيل آب يا باد – که سبب شسته شدن سطح خاک لخت مي شوند – افزوده و درنهايت ايجاد فرورفتگي در سطح خاک اتفاق افتاده است، به طوري که متناسب با ميزان چرا اين ميزان گودي در مناطق مختلف عرصه افزايش يا کاهش يافته است. بنابراين نتيجه گيري مي شود که ارتفاع گودي هاي کوچک مقياس سطحي مي تواند بيانگر شدت بهره برداري از اکوسيستم و ميزان پايداري آن باشد.