مقاله بررسي تغييرات مکاني پرفشار جنب حاره در بارش هاي تابستانه نيمه جنوبي ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در جغرافيا و توسعه از صفحه ۸۳ تا ۹۸ منتشر شده است.
نام: بررسي تغييرات مکاني پرفشار جنب حاره در بارش هاي تابستانه نيمه جنوبي ايران
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرفشار جنب حاره اي
مقاله سينوپتيک
مقاله بارندگي تابستانه
مقاله نيمه جنوبي ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نجارسليقه محمد
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي نيا عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور شناسايي ارتباط مکاني سيستم پرارتفاع جنب حاره با بارش هاي تابستانه نيمه جنوبي ايران، داده هاي بارش روزانه ايستگاه هاي سينوپتيک نيمه  جنوبي ايران در دوره ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۵ مورد بررسي قرار گرفت و شش دوره بارش فراگير انتخاب گرديد. بعد از بررسي نقشه فشار سطح زمين و ارتفاع ژئوپتانسيل در ترازهاي ۷۰۰، ۵۰۰ و ۳۰۰ هکتوپاسکال در روزهاي بارش انتخاب شده، دو الگوي متفاوت شناسايي گرديد. در الگوي نوع اول، در نتيجه حرکت چرخندي سيستم موسمي، رطوبت اقيانوس هند و درياهاي مجاور به سطوح پايين تروپوسفر انتقال مي يابد. در سطوح مياني، ناوه غربي به سمت نيمه جنوبي ايران گسترش يافته و سبب عقب نشيني زبانه پرارتفاع جنب حاره به عرض هاي پايين مي شود. همچنين محور زبانه پرفشار جنب حاره تقريبا به حالت غربي – شرقي قرار مي گيرد. در بارش هاي اين الگو حداکثر کاهش ارتفاع ژئوپتانسيل به ترتيب در ترازهاي ۳۰۰ و ۵۰۰ هکتوپاسکال اتفاق مي افتد و به علت تضعيف سيستم جنب حاره در سطوح مياني تروپوسفر ضخامت لايه همرفت تا تراز ۵۰۰ هکتوپاسکال ادامه مي يابد. در الگوي نوع دوم، سيستم موسمي به سمت ناحيه مطالعه ما گسترش يافته و همراه با نزديک شدن کم فشارهاي موسمي بارش هاي شديدي رخ داده است.
در اين نوع الگو ناوه جريانات غربي به سمت حوضه درياي مديترانه گسترش يافته و سبب عقب نشيني زبانه پرارتفاع جنب حاره به سمت شمال آفريقا مي شود و هسته پرارتفاعي از آن جدا شده و بر روي ايران باقي مي ماند. در چنين شرايطي سيستم پرارتفاع به لايه هاي بالاتر انتقال مي يابد و شرايط براي صعود هواي مرطوب موسمي و ايجاد بارش هاي همرفتي ايجاد مي شود. در بارش هاي اين الگو حداکثر کاهش ارتفاع ژئوپتانسيل در تراز ۷۰۰ هکتوپاسکال رخ داده و ضخامت لايه همرفت نسبت به الگوي اول کمتر بوده و تا بالاتر از تراز ۷۰۰ هکتوپاسکال مي رسد.