مقاله بررسي تنوع و تفرق ژنتيکي برخي جمعيت هاي زيره پارسي (Bunium persicum (Boiss)) با استفاده از نشانگرهاي مولکولي RAPD که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در علوم محيطي از صفحه ۶۳ تا ۷۶ منتشر شده است.
نام: بررسي تنوع و تفرق ژنتيکي برخي جمعيت هاي زيره پارسي (Bunium persicum (Boiss)) با استفاده از نشانگرهاي مولکولي RAPD
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنوع ژنتيکي
مقاله زيره پارسي
مقاله جمعيت
مقاله نشانگرهاي RAPD

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پژمان مهر مريم
جناب آقای / سرکار خانم: حسني محمداسماعيل
جناب آقای / سرکار خانم: فخرطباطبايي سيدمحمد
جناب آقای / سرکار خانم: هاديان جواد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زيره پارسي يا زيره سياه کرماني يکي از گياهان دارويي ارزشمند بومي ايران است که به صورت خودرو در مناطق زيادي از کشور يافت مي شود. در اين پژوهش تنوع ژنتيکي درون و بين برخي جمعيت هاي اين گياه در مناطقي که مهم ترين مراکز رويش زيره پارسي در ايران مي باشند با کمک نشانگرهاي RAPD بررسي شده است. ۱۵ آغازگر RAPD بر روي گياهان مورد بررسي، توليد ۲۲۹ باند DNA نمودند که از اين تعداد ۲۱۶ باند ۹۴) درصد چند شکلي نشان دادند. تنوع درون جمعيت ها با استفاده از ميانگين شاخص تنوع ژنتيکي ني و شاخص اطلاعاتي شانون با نرم افزار Pogene آناليز و مورد بررسي قرار گرفت. بيشترين و کم ترين تنوع ژنتيکي درون جمعيتي به ترتيب در الموت قزوين و سقفي اصفهان مشاهده شد. محاسبه نسبت آلل هاي موثر به آلل هاي مشاهده شده در هر جمعيت نشان داد که جمعيت ها داراي توزيع متعادل بوده و از قانون هاردي – وينبرگ پيروي مي کنند. هم چنين بالا بودن شاخص Fst به دست آمده در اين پژوهش حاکي از آن است جمعيت هاي مورد بررسي به طور کامل از هم جدا بوده و تکامل جداگانه دارند. در دندروگرام حاصل از آناليز کلاستر بر اساس ماتريس تشابه ژنتيکي جاکارد، در اکثر موارد افراد مختلف هر جمعيت در گروه هاي متفاوت همراه با افرادي از جمعيت هاي ديگر قرار گرفته اند که اين امر تنوع بالاي ژنتيکي درون جمعيت ها نسبت به بين جمعيت ها را نشان مي دهد. تنوع ژنتيکي موجود بايد در برنامه هاي بهره برداري، اهلي کردن و اصلاح و حفاظت ژرم پلاسم مورد توجه و استفاده قرار گيرد.