مقاله بررسي جايگاه ايزدبانو اشي در باورهاي ايران باستان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در ادبيات عرفاني و اسطوره شناختي (زبان و ادبيات فارسي) از صفحه ۶۵ تا ۸۰ منتشر شده است.
نام: بررسي جايگاه ايزدبانو اشي در باورهاي ايران باستان
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اشي
مقاله ايزدبانو
مقاله گاهان
مقاله يشت
مقاله اوستاي متاخر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسيني نغمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين مقاله به بررسي جايگاه اشي (Aši) در انديشه ها و باورهاي ايران باستان مي پردازد. اشي را بايد ايزدي پيش زردشتي دانست. او مينوي پاداش در دين کهن آريايي است. نام او هم در گاهان ـ کهن ترين بخش اوستا ـ و هم در اوستاي متاخر آمده است، با اين تفاوت که در گاهان، اشي بيشتر به عنوان مفهوم انتزاعي به کار رفته است و بر مفاهيمي چون سهم و قسمت دلالت مي کند، حال آنکه در اوستاي متاخر او ايزدبانوي فراواني و برکت است و به يارانش، جلال، شکوه و نيک بختي مي بخشد. نام اشي در نوشته هاي پارسي ميانه به صورت «ارد» و «ارت» و با صفت ونگوهي (vaŋuhī) به معناي نيک، به صورت هاي «اهرشونگ»، «ارششونگ» و «اششونگ» آمده است. به نظر مي رسد آيين ستايش اشي زماني در شرق و غرب ايران رواج داشته است.