مقاله بررسي خصوصيات باليني و آسيب شناختي آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود) از صفحه ۱۴۲ تا ۱۴۷ منتشر شده است.
نام: بررسي خصوصيات باليني و آسيب شناختي آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال
مقاله موضع آناتوميکي
مقاله مرحله تومور
مقاله سابقه فاميلي سرطان
مقاله ميزان بقا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صفايي آزاده
جناب آقای / سرکار خانم: مقيمي دهكردي بيژن
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي سيدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: نعمتي ملک فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: پورحسينقلي محمدامين
جناب آقای / سرکار خانم: زالي محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه: آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال در مراحل پيشرفته، خودنمايي کرده و داراي پيش آگهي بدتري نسبت به ساير کارسينوماهاي کولورکتال مي باشد. هدف از اين مطالعه بررسي خصوصيات باليني و آسيب شناختي آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال در جمعيت ايراني است.
روش ها: ۱۱۰ بيمار که بر اساس گزارش پاتولوژي در بخش ثبت سرطان مرکز تحقيقات بيماري هاي گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي، مبتلا به آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال تشخيص داده شده بودند، براي اين مطالعه انتخاب شدند. بيماران از نظر متغيرهاي سن، جنس، سابقه فاميلي سرطان و محل، مرحله و درجه تمايزيافتگي تومور مورد بررسي قرار گرفتند. آناليز بقا بيماران با استفاده از روش کاپلان- مير و آزمون مقايسه رتبه اي مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: بيش از ۵۰ درصد از بيماران، کم تر از ۵۰ سال سن داشتند. ۵/۳۴ درصد از بيماران سابقه فاميلي سرطان در بستگان درجه يک خود را گزارش نمودند. در بيشتر موارد، محل تومور در کولون راست بود و ۳/۵۴ درصد از بيماران در مراحل پيشرفته بيماري قرار داشتند. با استفاده از روش کاپلان- مير، ميزان هاي بقا ۱، ۳ و ۵ ساله اين بيماران به ترتيب ۶/۹۲، ۱/۸۰ و ۳/۴۱ درصد به دست آمد. بقا در اين بيماران به طور معناداري با مرحله بيماري در ارتباط بود (P<0.05).
نتيجه گيري: احتمالا عوامل ژنتيکي در ايجاد آدنوکارسينوماي موسينوس کولورکتال در کشور ما نقش ايفا مي نمايد.
اجراي برنامه غربالگري ژنتيک در افراد در معرض خطر بالا بايد به عنوان يک ابزار مهم در پيشگيري و کنترل سرطان کولورکتال در ايران مدنظر قرار گيرد.