مقاله بررسي درمان هاي جراحي انجام شده در بيماران دچار تنگي تحت گلوت مراجعه کننده به بيمارستان حضرت رسول اکرم (ص) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۱۸ تا ۲۳ منتشر شده است.
نام: بررسي درمان هاي جراحي انجام شده در بيماران دچار تنگي تحت گلوت مراجعه کننده به بيمارستان حضرت رسول اکرم (ص)
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنگي تحت گلوت
مقاله لارنگوفيشر
مقاله استنت حنجره
مقاله ليزردرماني
مقاله آناستاموزتيروتراکئال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ايزدي فرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: ايرواني كاميار
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالمطلبي فرشته

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تنگي تحت گلوت از جمله بيماري هايي است که کيفيت زندگي و در مواردي، حيات فرد را به مخاطره مي اندازد. درمان هاي متعددي براي آن وجود دارد که هر کدام مزايا و معايب و نيز ميزان موفقيت خاص خود را دارند. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي موفقيت درمان هاي جراحي انجام شده در بيماران دچار تنگي تحت گلوت مراجعه کننده به بيمارستان حضرت رسول اکرم (ص) بود.
روش بررسي: اين مقاله به صورت مقطعي بر روي ۴۲ بيمار دچار تنگي تحت گلوت در درجات مختلف مراجعه کننده به بخش گوش و گلو و بيني بيمارستان حضرت رسول اکرم (ص) طي سالهاي ۱۳۷۹ الي ۱۳۸۶ انجام شده است. قبل از جراحي، به وسيله لارنگوسکوپي مستقيم، ميزان و طول تنگي تعيين گرديده است. بعد از عمل نيز بر اساس موفقيت آميز بودن دکانولاسيون و در مواردي با لارنگوسکوپي مستقيم، ميزان تاثير عمل بررسي شده است. از آزمون هاي t-test و مجذور کاي جهت مقايسه استفاده گرديد.
يافته ها: ميانگين سني بيماران بررسي شده در زمان مراجعه، ۲۳٫۳ سال با انحراف معيار ۱۱٫۲ سال بود. ۳۲ بيمار (%۷۶) سابقه انتوباسيون طولاني داخل تراشه داشته اند. در ۲۳ بيمار، عمل جراحي بسته از طريق آندوسکوپ با ليزر يا روش ميکروسرجري يا بوژيناژ صورت گرفته است. در ۱۹ بيمار جراحي باز شامل ۱۶ مورد عمل لارنگوفيشر و گذاشتن استنت و ۳ مورد رزکسيون قطعه استنوز و آناستوموز، صورت گرفته است. ميزان کلي موفقيت در اعمال جراحي حدود %۷۳ بوده است.
نتيجه گيري: انتخاب روش و تکنيک مناسب جراحي در درمان موفقيت آميز بيماران دچار تنگي تحت گلوت نقش مهمي دارد. در بيماران مورد مطالعه بيشترين درصد موفقيت، در رزکسيون قطعه استنوز و آناستوموز و بعد از عمل لارنگو فيشر بوده است.