مقاله بررسي رابطه نااميدي با خودكشي در بيماران با اختلال هاي خلقي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله علمي پزشكي جندي شاپور از صفحه ۴۰۷ تا ۴۱۳ منتشر شده است.
نام: بررسي رابطه نااميدي با خودكشي در بيماران با اختلال هاي خلقي
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خودكشي
مقاله نااميدي
مقاله اختلال هاي خلقي
مقاله پرسش نامه BHS

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خواجه موگهي ناهيد
جناب آقای / سرکار خانم: بهروزيان فروزان
جناب آقای / سرکار خانم: قنواتي فروغ

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: در برخي مردم انگيزه اقدام به خودکشي انتقال احساس ياس و نااميدي خويش و تلاش به تغيير رفتار ديگران است. ارزيابي ميزان نااميدي فرد مي تواند در پيش بيني اقدام به خودکشي افراد کمک کننده باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسي ارتباط نااميدي با خودكشي در بيماران با اختلال هاي خلقي انجام يافته است.
روش بررسي: اين مطالعه از نوع تحليلي – مقطعي است. جمعيت مورد مطالعه شامل بيماران با اختلال هاي خلقي (۳۰ نفر با اقدام به خودکشي و ۳۳ نفر بدون اقدام به خودکشي) در بخش روانپزشكى (بستري – سرپايي) بيمارستان گلستان اهواز در مدت ۶ ماه مي باشد. پرسش نامه نااميدي بك (BHS) با نقطه برش ۸، جهت تکميل در اختيار آنها قرار گرفت و سپس داده ها با شيوه آماري رگرسيون لجستيک و t تست با استفاده از نرم افزار SPSS تحليل شد.
يافته ها: در بررسي يافته ها در مقايسه بين دو گروه بيماران بر اساس نااميدي از نظر آماري تفاوت معناداري به دست آمد (p<0.025). با استفاده از تحليل چند متغيره و مدل رگرسيون لجستيک مشاهده گرديد نااميدي مي تواند شانس اقدام به خودکشي را با نسبت خطر ۱٫۱۹ در فاصله اطمينان (۱٫۰۲-۱٫۳۷) ۹۵ درصد افزايش دهد. همچنين جنسيت مرد هم مي تواند شانس اقدام به خودکشي را با نسبت خطر ۱٫۱۷ در فاصله اطمينان (۰٫۲۲۷-۶٫۰۲) ۹۵ درصد افزايش دهد.
نتيجه گيرى: نتايج نشان مي دهد نااميدي و جنسيت مرد عوامل مهمي در پيش بيني اقدام به خودکشي مي باشند. از آنجايي که گوياترين عامل پيش بيني خودکشي، وجود اقدام قبلي است بنابراين همه اقدام به خودکشي ها را بايد جدي گرفت. نتايج جهت پيشگيري از خودکشي موفقيت آميز، ارزيابي نااميدي را در بيماران خلقي پيشنهاد مي نمايد.