مقاله بررسي رفتارهاي درمان طلبي بيماران مبتلا به انفارکتوس حاد ميوکارد مراجعه کننده به بيمارستان شهيد بهشتي کاشان طي سال هاي ۸۶-۱۳۸۵ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در فيض از صفحه ۱۳۳ تا ۱۳۹ منتشر شده است.
نام: بررسي رفتارهاي درمان طلبي بيماران مبتلا به انفارکتوس حاد ميوکارد مراجعه کننده به بيمارستان شهيد بهشتي کاشان طي سال هاي ۸۶-۱۳۸۵
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله انفارکتوس حاد ميوکارد
مقاله رفتارهاي درمان طلبي
مقاله تاخير

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ديانتي منصور
جناب آقای / سرکار خانم: اديب حاج باقري محسن
جناب آقای / سرکار خانم: تقدسي محسن
جناب آقای / سرکار خانم: اكبري حسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: زمان سپري شده تا رسيدن به بيمارستان و نوع واکنش اوليه براي افرادي كه از انفاركتوس حاد ميوكارد رنج مي برند، اهميت دارد. مطالعه حاضر با هدف تعيين رفتارهاي درمان طلبي و عوامل مرتبط با آن در مبتلايان به انفاركتوس حاد ميوكارد مراجعه كننده به  بيمارستان شهيد بهشتي كاشان انجام شد.
مواد و روش ها: اين پژوهش مقطعي روي ۲۸۰ بيمار مبتلا به انفارکتوس حاد ميوکارد مراجعه کننده به بيمارستان شهيد بهشتي کاشان طي سال هاي ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ انجام گرفت. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه اي که خصوصيات دموگرافيك، وضعيت اجتماعي- اقتصادي، سابقه بستري، زمان بروز علايم، شدت درد، برداشت اوليه ذهني بيماران از درد و علايم خود، رفتارهاي درمان طلبي هنگام مواجه شدن با علايم، نحوه مراجعه به بيمارستان و زمان رسيدن به اولين مرکز درماني بودند، جمع آوري گرديد و اين رفتارها به دو دسته مطلوب و نامطلوب تقسيم شدند.
نتايج: تعداد ۶/۷۳ درصد از نمونه ها مرد با ميانگين سن ۳۴/۱۳±۲۷/۶۱ و ۴/۲۶ درصد زن با ميانگين سن ۹۷/۹±۶۷/۲۱ سال بودند. شايع-ترين رفتارها در جمعيت مورد مطالعه به ترتيب استراحت (۵/۴۲ درصد)، مصرف خود سرانه داروها (۳/۳۴ درصد)، تماس با ۱۱۵ (۸۵/۲۲ درصد) و قرار دادن قرص زير زباني (۵/۲۰ درصد) بود. در کل تعداد ۱۰۷ نفر رفتارهاي مطلوب، ۶۰ نفر رفتارهاي نامطلوب و ۱۱۳ نفر هم ترکيبي از  هر دو دسته رفتار را داشتند.
نتيجه گيري: بيشتر مبتلايان به انفارکتوس ميوکارد حداقل يک رفتار نامطلوب هنگام بروز علايم داشته اند که مي تواند اثرات زيان  باري در پي آمد بيماري داشته باشد. راهکارهاي آگاهي بخش افراد در خطر، به احتمال زياد مي تواند نقش موثري در اين رابطه ايفا نمايند.