مقاله بررسي روش خروج جفت در سزارين و عوارض بعد زايمان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي كردستان از صفحه ۳۹ تا ۴۶ منتشر شده است.
نام: بررسي روش خروج جفت در سزارين و عوارض بعد زايمان
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سزارين
مقاله روش خروج جفت
مقاله خونريزي حين سزارين
مقاله تب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اخلاقي فريده
جناب آقای / سرکار خانم: عباسي راحله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: با توجه به افزايسش ميزان سزارين و به دنبال آن افزايش ميزان عفونت بعد از عمل و اين فرضيه كه جدا كردن جفت با دست، با ميزان عفونت بيشتري در مقايسه با روش خروج خودبخودي جفت همراه است. هدف اين مطالعه تعيين اثر روش خروج جفت در زمان زايمان سزارين بر روي خونريزي و تب بعد از عمل سزارين انجام شده است.
روش بررسي: در اين مطالعه ۶۰۰ بيمار با حاملگي ترم در حين عمل سزارين به شكل تصادفي به دو گروه خروج جفت به روش خودبخودي ۳۰۰) بيمار) و روش خروج جفت با دست ۳۰۰) بيمار) تقسيم شدند. تمام اعمال سزارين توسط يك نفر انجام و بعد از خروج نوزاد و كلامپ بند ناف، يا جفت توسط جراح با دست خارج مي شد و يا جراح همزمان با ماساژ دادن رحم و كشش ملايمي بر روي بند ناف خارج شده اجازه مي داد كه جفت خودبخود خارج مي شد. ميزان خونريزي حين عمل جراحي با جمع آوري و اندازه گيري خون ساكشن شده و توزين گازها و شان هاي شكمي قبل و بعد از سزارين محاسبه مي شد. هماتوكريت ۲۴ و ۴۸ ساعت بعد از عمل جراحي اندازه گيري شده و افت هماتوكريت بيشتر از %۳ معني دار تلقي مي شد. درجه حرارت بدن بيماران در طول مدت بستري هر ۴ ساعت به روش دهاني اندازه گيري و تشخيص آندومتريت بر اساس وجود دو نوبت تب بالاي ۳۸ درجه سانتيگراد و وجود تندرنس رحمي و تغيير در كيفيت و كميت لوشيا داده مي شد. نتايج به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۱۱ و آزمونهاي تي و كاي دو مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت.
يافته ها: ميانگين سني كل افراد بررسي شده ۲۴٫۵۶±۵٫۵۶ سال بود. دو گروه، از نظر ميزان افت هماتوكريت (بيش از (%۳ قبل و بعد از عمل جراحي در ۲۴ ساعت و ۴۸ ساعت اول بررسي و مقايسه شدند كه اختلاف ين دو گروه معني دار بود (p<0.001). از نظر بروز تب بعد از عمل جراحي در دو گروه مقايسه و بروز تب بعد از عمل در ۲۷ نفر از گروه خروج خود به خودي جفت (%۹) و ۴۴ نفر از گروه خارج كردن جفت با دست (%۱۴٫۷) وجود داشت كه اختلاف بين دو گروه معنادار بود (p<0.05). حجم خونريزي حين عمل بر اساس ميانگين، حداقل و حداكثر وزن گازهاي مورد استفاده و حجم مايع خوني ساكشن شده در دو گروه مقايسه و اختلاف بين دو گروه معني دار بود (p<0.001). طول مدت زمان عمل سزارين در دو گروه اختلاف معني داري نداشت.
نتيجه گيري: با توجه به افزايش بروز خونريزي و تب بعد از عمل سزارين در روش خروج جفت با دست در مقايسه با خروج خود بخودي جفت،‌ پيشنهاد مي شود كه براي كاهش اين دو عارضه در حين عمل سزارين از روش خروج خودبخودي استفاده شود.