مقاله بررسي روش هاي خود مراقبتي در کنترل توهم شنوايي مدد جويان اسکيزوفرنيک که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي كردستان از صفحه ۶۵ تا ۷۲ منتشر شده است.
نام: بررسي روش هاي خود مراقبتي در کنترل توهم شنوايي مدد جويان اسکيزوفرنيک
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله روشهاي خود مراقبتي
مقاله توهم شنوايي
مقاله اسکيزوفرني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نادم بوييني مهين
جناب آقای / سرکار خانم: خدادادي نعيما
جناب آقای / سرکار خانم: قنبري عاطفه
جناب آقای / سرکار خانم: قنبري مستانه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: امروزه با وجود دريافت درمانهاي دارويي منظم در بيماران مبتلا به اسکيزو فرني، تجربه توهم شنوايي تداوم مي يابد. بنابراين براي علايم باقيمانده نياز به استفاده از راهکارهاي خود مراقبتي وجود دارد. اين راهکارهاي خود مراقبتي مي توانند آشفتگي هاي ناشي از توهم را در اين مدد جويان کاهش دهند. انحراف فکر، ريلاکسيشن و گوش کردن به موسيقي از استراتژيهاي خيلي موثر هستند. هدف از اين مطالعه تعيين راهکارهاي خود مراقبتي در کنترل توهم شنوايي در مددجويان اسکيزوفرنيک مراجعه کننده به بيمارستان شفا مي باشد.
روش بررسي: اين پژوهش يک مطالعه توصيفي بر روي ۱۰۰ بيمار اسکيزوفرني است که از ميان بيماران بستري در بخش هاي مختلف بيمارستان شفا در شهر رشت با روش نمونه گيري آسان انتخاب گرديدند. جمع آوري داده ها با پرسشنامه اي مشتمل بر چهار بخش، بخش اول مشخصات دموگرافيک و بخش دوم پرسشنامه خود گزارش دهي با ۳۸ عبارت در مورد راهکارهاي مديريت مراقبت از خود مي باشد. بخش سوم در مورد شدت توهم (که در آن امتياز ۱ بدون شدت و امتياز ۱۰ براي شدت بيش از حد) و بخش چهارم در مورد ميزان تداخل توهم در فعاليتها امتياز۱ ، عدم تداخل در فعاليتها و امتياز ۱۰ براي تداخل بيش از حد در فعاليتها مي باشد.
يافته ها: يافته ها نشان داد که ۴۵٫۵ درصد سن واحد هاي مورد پژوهش کمتر از ۳۰ سالگي (۹٫۵±۳۳٫۲)، ۸۷٫۲ درصد مرد و ۷۰٫۳ درصد بيکار بودند. بين متغيرهاي دموگرافيک و شدت توهم، ارتباط آماري وجود نداشت ولي بين وضعيت زناشويي با سطح تداخل توهم شنوايي در فعاليتها(P<0.3)  ارتباط معني دار وجود داشت. بيشترين روش مورد استفاده جهت کنترل توهم شنوايي گروه روش هاي رفتاري با ميانگين ۱۰٫۲۶ و انحراف معيار ۳٫۲۶ بود که در اين دسته بيشترين راهکار موثر، خواندن دعا، نيايش و قرآن بوده است. همچنين بين سطح تداخيل در فعاليت ها و شدت توهم با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون نيز r=0.64 با P<0.001 ارتباط معني دار آماري وجود دارد. در ضمن بيشترين منبع کسب اطلاعات «خود بيمار» ذکر شده است.
نتيجه گيري: بيماران گيلاني مبتلا به اسکيزوفرني بيشتر از راهکارهاي حيطه رفتاري بخصوص روش خواندن نماز، دعا و قرآن استفاده مي کردند. ارتباط معني دار آماري بين متغيرهاي جمعيت شناختي و راهکارهاي تطابقي وجود نداشت.